Brand Me

Ανοίγω το instagram της Τ. Το προφίλ της γεμάτο με φωτογραφίες από ταξίδια, φαγητά, και βόλτες στην πόλη. Της ίδιας Τ. που ταξιδεύει μια φορά τα τρία χρόνια (και αν…), που κάνει μονίμως δίαιτα, και που βγαίνει συνέχεια στα ίδια μέρη. Κι όμως, αν τη γνώριζε κανείς μόνο από την διαδικτυακή παρουσία της θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι είναι περιπετειώδης, εναλλακτική, και ενδιαφέρουσα. Η σχέση ανάμεσα στη δημόσια εικόνα της Τ. και στο ποια είναι πραγματικά είναι ακριβώς η ίδια με τη σχέση που έχει η Αθήνα με τη Νέα Υόρκη: είναι και οι δύο πόλεις. Και κάπου εκεί τελειώνουν οι ομοιότητες.

 

Υπάρχει ένας όρος που χαρακτηρίζει απόλυτα αυτό το χάσμα ανάμεσα στους πραγματικούς και τους ηλεκτρονικούς εαυτούς μας: το false advertising. Είναι σαν να βλέπεις μια κοπέλα χωρίς τις ψεύτικες βλεφαρίδες, τα βαμμένα φρύδια, και τα κόκκινα χείλη. Η πραγματικότητα που αντικρίζεις στο μετά απέχει πολύ από την αληθινή πραγματικότητα του πριν. Και γι’αυτό αποτυγχάνουν τόσες διαδικτυακές γνωριμίες. Περιμένεις τη Σάρλοτ και σου έρχεται ο Σαρλώ.

 

girl-laptop

 

Στην εποχή των social media νιώθουμε την ανάγκη να αποδείξουμε κάτι που δεν είμαστε. Σαν να θελουμε να πείσουμε ότι ζούμε την τέλεια ζωή. Καμία φωτογραφία δεν ανεβαίνει στο instagram πριν να περάσει από δέκα φίλτρα, και κανένα Facebook status δεν είναι βιαστικό και απερίσκεπτο. Το προφίλ μας στο LinkedIn είναι γεμάτο βαρύγδουπες λέξεις.  Ακόμα και ο θηροφύλακας συστήνεται πλέον ως welcome director. Director. Ναι, καλά διάβασες. Οι assistant πέθαναν, ζήτω οι “coordinators”.

 

Για ποιον γίνονται όμως όλα αυτά; Για εκείνους τους άλλους οι οποίοι προσπαθούν με τη σειρά τους να εντυπωσιάσουν εμάς; Δεν είναι ένας αστείος φαύλος κύκλος; Και μήπως αυτοί που έχουν να πουν τα πιο πολλά είναι αυτοί που σωπαίνουν περισσότερο; Όσο πιο πολύ μιλάς, τόσο λιγότερο σκέφτεσαι. Η σιωπή είναι χρυσός, ειδικά με αυτή την ακατάσχετη πολυλογία των social media.

 

Μήπως λοιπόν αντί να γεμίζουμε το feed μας με ωραίες χιλιορετουσαρισμέρνες φωτογραφίες, να γεμίζουμε το μυαλό μας με εικόνες, ιδέες, και εμπειρίες; Αντί να προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε κάποιοι, να γίνουμε κάποιοι; Αντί να παρουσιάζουμε μια ψεύτικη ζωή, να προσπαθήσουμε να ζήσουμε στ’αλήθεια αυτή την τέλεια ζωή που ονειρευόμαστε; Και μήπως να σταματήσουμε να ζούμε για το τι θα πουν οι άλλοι, αλλά για το τι θα πει ο μελλοντικός μας εαυτός;

 

Μία εικόνα ίσον χίλιες λέξεις. Σκέψου πόσο ψέμα μπορεί να κρύβεται λοιπόν μέσα σε αυτές.

 

Ρίχνω μια τελευταία μάτια στο προφίλ της Τ. Η τελευταία της ανάρτηση μια φωτογραφία από τη Βουδαπέστη πριν τέσσερα χρόνια. “Καλά να περνάς!”, της σχολιάζει ο Μ. Χαμογελάω. Κλείνω το internet και πιάνω ένα βιβλίο. Εκεί κανείς δε μπορεί να πει ψέματα.

 

 

Σου άρεσε το post? Άφησε το σχόλιο σου, ή μοιράσου το στο facebook και το twitter!

 

Pin this

brand mebrand me

4 Comments

  1. Maria Pinto
    • Alceste
    • Alceste

Leave a Reply