Γιατί τα 30 είναι καλύτερα από τα 20

 

happy-woman

 

Ξέρω τι θα σκεφτείτε. Αυτή εδώ μας χρυσώνει το χάπι. Αφού δε μπορεί να το αποφύγει, ψάχνει τρόπο να το απολαύσει. Άλλωστε, υπάρχουν χειρότερα πράγματα σε αυτή τη ζωή από το να τριανταρίζεις.

 

Ναι, ναι, και ναι. Έχετε δίκιο. Το ίδιο όμως και εγώ, και θα σας το αποδείξω ευθύς αμέσως:

 

-Στα 20 σπουδάζεις, έχεις ελεύθερο χρόνο, και διασκεδάζεις πολύ. Ταυτόχρονα όμως έχεις εξεταστικές που σε αγχώνουν, δεν έχεις οικονομική ανεξαρτησία (όχι όση θα ήθελες τουλάχιστον), και η διασκέδαση γίνεται κάπως ψυχαναγκαστική. Δε θα βγεις Σάββατο βράδυ; Είσαι η ντροπή της νεολαίας! Στα 30 ξεπερνάς αυτές τις ενοχές, φτάνοντας μάλιστα σε σημείο να απορρίπτεις προτάσεις ακριβώς για να ζήσεις αυτή την απόλαυση του να περνάς το Σαββατόβραδο σου στην άνεση του σπιτιού σου.

 

-Στα 30 αποκτάς ποιότητα και άποψη. Δεν αγοράζεις με το κιλό. Δε βγαίνεις σε μαγαζιά όπου η λέξη σκαμπό και εξαερισμός είναι άγνωστες. Δεν ακολουθείς ό,τι κάνει η μάζα, απλά γιατί δεν ξέρεις κάτι διαφορετικό από αυτό. Διαβάζεις, ενημερώνεσαι, και έχεις δει αρκετά ώστε να παίρνεις θέση.

 

-Στα 30 ξέρεις τον εαυτό σου λίγο καλύτερα από ό,τι στα 20. Έχεις καλύτερο στυλ, κάνεις πιο αξιόλογες επιλογές (σε ρούχα, κουρέματα, και ανθρώπους), και δε συμβιβάζεσαι με μέτριες καταστάσεις. Νιώθεις καλύτερα με το σώμα σου, αποδέχεσαι αυτά που δεν αλλάζουν, και βελτιώνεις αυτά που αλλάζουν χωρίς εμμονές και χωρίς να ακολουθείς τα παράλογα πρότυπα των περιοδικών.

 

woman-smiling

 

-Στα 30 έχεις ζήσει καλές σχέσεις, αλλά έχεις ζήσει και κακές σχέσεις, και μπορείς να κάνεις το διαχωρισμό ανάμεσα στις δύο ξεκάθαρα. Επιλέγεις πιο προσεκτικά τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου. Κόβεις φιλίες που δεν έχουν τίποτα άλλο να σου προσφέρουν, φεύγεις από κενούς, ρηχούς, ανάξιους έρωτες, μειώνεις τον κύκλο σου σε λίγους και καλούς. Λένε ότι όταν μεγαλώνεις είναι δύσκολο να κάνεις φίλους. Αλλά δεν είναι ακατόρθωτο. Και αυτοί οι άνθρωποι που θα γίνουν φίλοι σου στα 30 είναι εκείνοι που θα μείνουν δίπλα σου για πολλά πολλά χρόνια.

 

-Στα 20 δε χρειάζεται να δουλέψεις. Στα 30 επιβάλλεται. Δε θα σου πω ψέματα, θα ήθελα πολύ να είμαι ξανά φοιτήτρια με τα χαλαρά μου ωράρια, τις ελάχιστες υποχρεώσεις, και το περιοδικό άγχος της εξεταστικής. Σαν φοιτήτρια όμως, δε μπορούσα να κάνω τα ταξίδια που ήθελα, δεν έβγαινα έξω από τη ζώνη ασφαλείας μου, και δεν γινόμουν καλύτερη μέρα με τη μέρα. Η πρώτη σου σοβαρή δουλειά είναι ένα κομβικό σημείο στη ζωή σου. Αποδέξου το και αποκόμισε όσα περισσότερα μπορείς.

 

-Στα 30 εκτιμάς περισσότερο και περισσότερα. Τον ελεύθερο χρόνο, τους καλούς ανθρώπους, την κατάλληλη συμβουλή που θα έρθει όταν τη χρειάζεσαι. Βρίσκεις την αξία στις σχέσεις, και όχι στα υλικά. Κυνηγάς στόχους, και όχι ανθρώπους. Ακούς χωρίς να απορρίπτεις. Αποκτάς γερές βάσεις και μακριά κλαδιά, για να πατάς δυνατά στη γη όσο ταξιδεύεις σε άγνωστα μέρη.

 

-Στα 30 έρχεσαι λίγο πιο κοντά σε αυτό που είσαι, σε αυτό που μπορείς να γίνεις. Μαθαίνεις να αποδέχεσαι, αλλά και να μην εγκαταλείπεις. Πεισμώνεις, προσπαθείς, και όταν φτάνει η ώρα του απολογισμού, νιώθεις ένα μικρό σκίρτημα περηφάνιας που τα κατάφερες, κι ας μην πίστευες σε σένα.

 

Eat my dust λοιπόν, 20άρη εαυτέ.

Leave a Reply

Instagram