Home POSTS Ο κάκτος που ανθίζει

Ο κάκτος που ανθίζει

by Alceste
________________________________

Πριν λίγες μέρες, διάβασα ένα πολύ ωραίο e-mail από την Πριγκιπέσα των Βαλκανίων (ή αλλιώς Χριστίνα), το οποίο ανέφερε μια πολύ ωραία μεταφορά. Τα παιδιά λέει είναι σαν τους σπόρους: όταν τους σπέρνεις, δε μπορείς να ξέρεις ποτέ τι ακριβώς θα βγει. Έχεις προσδοκίες, έχεις ελπίδες, και μερικές φορές, μπορεί το χώμα που βάζεις να είναι επίτηδες τέτοιο για να βγάλει τους καρπούς που θέλεις. Αλλά η φύση είναι αναρχική, ακολουθεί τους δικούς της κανόνες, και κάνει του κεφαλιού της. Γι’αυτό άλλωστε και εμείς, ο καθένας από εμάς, είναι φορές που νιώθουμε πως δεν ανήκουμε πουθενά. Είπαμε, είμαστε κομμάτι από τα αστέρια, αλλά είμαστε και κομμάτι από τη γη. Ό,τι έχει η φύση, το έχουμε και εμείς μέσα μας.

Αυτό το πολύ όμορφο e-mail της Χριστίνας λοιπόν, με έβαλε σε σκέψεις. Σε πολλές σκέψεις. Όχι τόσο για τις προσδοκίες που έχουμε (ως γονείς, σύντροφοι, φίλοι, παιδιά…), αλλά για το πώς τις προβάλλουμε προς τα έξω, και κυρίως προς τους άλλους.

Τι εννοώ όμως;

 

ο κάκτος που ανθίζει

 

Πριν λίγο καιρό, είχα πάει στην εβδομάδα μόδας που γίνεται στην Αθήνα δύο φορές το χρόνο. Εκεί βλέπεις πολλά. Εκτός από πασαρέλες δηλαδή, και εκκεντρικά ντυσίματα, αν κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, μπορείς σχεδόν να διακρίνεις μικρές ταμπέλες πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων που δείχνουν πόσο ματαιόδοξος ή ωραιοπαθής είναι κανείς. Το διακρίνεις στις κοπέλες με τα αθεράπευτα mini, σε εκείνους που ποζάρουν για ώρα μέχρι να πετύχουν την τέλεια λήψη, και σε όλους αυτούς που προσπαθούν να δείξουν ότι έχουν στυλ, άποψη, προσωπικότητα τελοσπάντων.

Αυτό όμως που μου έμεινε πιο πολύ, και σε συνάρτηση με το e-mail της Χριστίνας, ήταν η εξής εικόνα που αντίκρυσα. Μια γυναίκα, ηλικίας 35-40, με δύο παιδιά, η οποία καθόταν στην πρώτη σειρά, με τα παιδιά της να βαριούνται στο πίσω κάθισμα. Όσο εκείνα μετρούσαν τα λεπτά μέχρι να φύγουν, η μητέρα τους έβγαζε selfies, φουσκώνοντας τα χείλη, τραβώντας μία μπροστά και μία πίσω αυτή την τούφα που ποτέ δεν κάθεται σωστά, κοιτάζοντας παθιάρικα τον φακό, και πατώντας εν τέλει το publish. Μετά από λίγο, φώναξε τον εξαιρετικά καλοντυμένο και πολύ όμορφο 8χρονο γιο της, για να βγάλει φωτογραφία και μαζί του.

 

ο κάκτος που ανθίζει

 

Γιατί με ενόχλησε αυτό που είδα; Ίσως γιατί μου φάνηκε ξένη η εικόνα μιας τέτοιας γυναίκας να ποζάρει στο φακό του instagram σαν έφηβη. Ίσως γιατί δε μου άρεσε που παρέσυρε σε όλο αυτό και τα παιδιά της. Μα πιο πολύ από όλα, αυτό που με ενόχλησε ήταν η σκέψη που έκανα εγώ η ίδια: “κοίτα πόσο όμορφος είναι ο γιος της.” Γιατί θα μου πεις τώρα. Γιατί τη φαντάστηκα να του λέει το ίδιο πράγμα κάθε πρωί. Να τον μεγαλώνει με την ιδέα ότι η ομορφιά του είναι το ατού του, κι ότι δεν πρέπει να ρίξει ποτέ τα στάνταρ του. Ότι ο κόσμος είναι υποχρεωμένος να του φερθεί καλά επειδή του έτυχαν καλά γονίδια. Και ότι η αξία του βρίσκεται σε όλα αυτά που δε μπορεί να ελέγξει.

Όταν είσαι γονιός πρέπει (φαντάζομαι) να βάλεις στην άκρη τις προσδοκίες που έχεις για το “σποράκι” σου. Να αποδεχτείς ότι είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος αυτός που έχεις απέναντι σου, ανεξάρτητος από εσένα, με δικά του όνειρα και βλέψεις. Κι ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο που θα χρειαστεί να κάνεις. Να μη μεγαλώσεις το παιδί σου λέγοντας του δηλαδή πόσο όμορφο είναι γιατί αναγνωρίζεις την ομορφιά του και ξέρεις πόσο θα τον βοηθήσει στη ζωή του. Να μη μάθει να τα περιμένει όλα από τους άλλους, να μην κρίνει από αυτό που βλέπει, και να μην υποτιμάει το διαφορετικό. Να μη νιώθει καλύτερος επειδή είναι ομορφότερος. Να μη νιώθει ανώτερος επειδή είναι ομορφότερος. Να μην τον επιβραβεύεις γι’αυτό που φαίνεται, αλλά για όλα τα καλά που κρύβονται στην ψυχή του, και που αυτά μπορεί να κάνουν λίγο καλύτερο τον κόσμο, και όχι τα γαλάζια μάτια ή τα συμμετρικά ζυγωματικά του.

 

ο κάκτος που ανθίζει

 

Αυτό θα ήθελα να πω σε εκείνη τη μητέρα. Μην γεμίζεις το μυαλό του με άχρηστες φιλοφρονήσεις. Γέμισε το με εικόνες, με εμπειρίες, με μαθήματα ζωής, που θα τον κάνουν έναν αξιόλογο άνθρωπο.

Γιατί το φαίνεσθαι είναι καλό, και εξαιρετικά σημαντικό για τις πρώτες εντυπώσεις. Αλλά ακόμα και ο κάκτος, κάποια στιγμή ανθίζει, κι όπως όλα, θέλει χρόνο, υπομονή, και φροντίδα.

Εσύ λοιπόν, τι σπόρος είσαι (όπως ρώτησε και η Χριστίνα), και κυρίως, με τι γη και ύδωρ φροντίζεις τους σπόρους γύρω σου; Να μια καλή ερώτηση για να κάνεις στον εαυτό σου σήμερα.

 

Πώς σου φάνηκε αυτό το κείμενο; Άφησε το σχόλιο σου ή μοιράσου το στο facebook!

 

Pin this

ο κάκτος που ανθίζειο κάκτος που ανθίζει

ο κάκτος που ανθίζει
ο κάκτος που ανθίζει

ΔΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΑ

4 comments

Ερωφίλη May 26, 2019 - 11:44 pm

Συμφωνώ απόλυτα! Πρέπει να κατανοήσουμε ότι τα παιδιά μας (και ανίψια/βαφτιστήρια κλπ) δεν είναι επέκταση του εαυτού μας, δεν είναι εκεί για να μας κάνουν να φαινόμαστε καλύτεροι, να μας κάνουν περήφανους με το ποσό έξυπνοι, όμορφοι και καλοντυμένοι είναι. Εμείς είμαστε εκεί για τα παιδιά, για να τα βοηθήσουμε να γίνουν άνθρωποι. Και πώς θα γίνει το παιδί άνθρωπος όταν το επιβραβεύεις για πράγματα που δεν επέλεξε, για πράγματα που δεν ελέγχει, όπως η ομορφιά;
Επιβράβευσε το για την προσπάθεια που έκανε, για το ότι έδειξε κατανόηση, γιατί είδες ότι έβαλε τον εγωισμό του δεύτερο για να βοηθήσει κάποιον άλλο! Εκεί να δώσεις επιβράβευση για να καταλάβει ότι αυτές οι συμπεριφορές αξίζουν και να ξέρει να τις επιλέγει ξανά και ξανά!

Reply
Alceste June 10, 2019 - 9:00 pm

Ακριβώς αυτό είναι το νόημα του κειμένου Ερωφίλη, και χαίρομαι πολύ που ταυτίζονται οι σκέψεις μας! Καταλαβαίνω πως είναι δύσκολο να μη λέμε τα προφανή, μα η δουλειά μας είναι να κοιτάζουμε πίσω από την επιφάνεια και να μαθαίνουμε στα παιδιά να κάνουν ακριβώς το ίδιο.
Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο!

Reply
Κάλη May 31, 2019 - 8:35 am

Καλημέρα, καλημέρα! Οπως λέω συχνά στην (κατά κόσμο όμορφη κόρη μου), στη ζωή χρειάζονται 3 πράγματα. Ομορφιά και υγεία, καρδιά και καλοσύνη και μυαλό και γνώσεις (δεν τα λες και τρία αλλά στο μυαλουδάκι της μια χαρά ταιριάζουν). Πιστεύω στην ομορφιά με ποια έννοια, της φροντίδας στο εαυτό μας και της αγάπης μας σε αυτόν. Μέχρι ένα σημείο νομίζω ότι δεν κάνει κακό αυτό χωρίς εννοείται κάποιος να φτάσει σε ναρκισσιστικές καταστάσεις. Σίγουρα όμως έχω συναντήσει ανθρώπους που δεν ήταν όμορφοι (κατά κόσμον) αλλά η ομορφιά της ψυχής τους έφτανε για να τους κάνει να ακτινοβολούν. Οσο για τα άλλα δύο (καρδιά και μυαλό) … χωρίς αυτά κάποια στιγμή η ομορφιά θα θαμπώσει! Σε πολλές σκέψεις με έβαλες πρωί πρωί! χεχε! Κάλη

Reply
Alceste June 10, 2019 - 9:13 pm

Αυτή η ομορφιά που περιγράφεις Κάλη είναι η πιο ξεχωριστή, κι αυτή που πραγματικά αξίζει. Τι ωραίο να είσαι όμορφος άνθρωπος, να καθρεφτίζεται η ψυχή σου στο πρόσωπο σου και όσοι άνθρωποι είναι δίπλα σου να παίρνουν λίγη από την αύρα σου. Πολύ καλά τα λες στην κόρη σου, και ελπίζω να μάθει και η ίδια να διαχωρίζει ανάμεσα στη μία και την άλλη, και να βλέπει πίσω από τις πρώτες εντυπώσεις.
Ευχαριστώ τόσο πολύ για το σχόλιο σου, που βάζει και μένα με τη σειρά μου σε σκέψεις!

Reply

Leave a Comment

* Όταν αφήνετε το σχόλιο σας, η ιστοσελίδα διαχειρίζεται και διατηρεί τα δεδομένα σας. GDPR it is.