Home CHECKLISTS 30 days before 30

30 days before 30

by Alceste
________________________________

Day 12

Σήμερα συναρμολογήσαμε το πρώτο μας έπιπλο (το οποίο δεν ήταν καν ΙΚΕΑ). Εκείνος το έφτιαξε, εγώ καθάρισα και συμμάζεψα. Στο γυμναστήριο μια κοπέλα με ρώτησε τι ήταν αυτό που με έκανε να αποφασίσω πως εκείνος θα ήταν «ο ένας». Της απάντησα χωρίς πολύ σκέψη, κι εκείνη μου έδωσε μια συμβουλή «Να μην αγνοείς ποτέ το μέσα σου». Κι αυτό μου φάνηκε πολύ σοφό.

Day 11

Όπως ήμασταν σήμερα στο δρόμο, μια πασχαλίτσα πέταξε ξαφνικά πάνω στο παράθυρο μου, και έμεινε εκεί αγκιστρωμένη, αψηφώντας τον αέρα που απειλούσε να την παρασύρει, για αρκετά χιλιόμετρα. Οι πασχαλίτσες είναι τα μόνα έντομα που τολμάω να αγγίξω, αν και βλέποντας την από κοντά, είδα πόσο πολύ μοιάζει με άλλα, λιγότερα συμπαθητικά, μέλη του είδους της. Και κάπως έτσι σκέφτηκα πόσο μεγάλο ρόλο παίζει τελικά η εμφάνιση, σε όλα τα βασίλεια και στις πρώτες (και δεύτερες καμιά φορά) εντυπώσεις.

Day 10

Το πιο ωραίο με την Καθαρά Δευτέρα δεν είναι ούτε το φαγητό (καλαμαράκια για πάντα), ούτε που είναι η πρώτη αργία μετά από καιρό (και Δευτέρα). Όχι, το πιο ωραίο είναι που μαζευόμαστε γύρω από το τραπέζι, και μοιραζόμαστε πιάτα, αστείες ιστορίες, και επιφωνήματα αγανάκτησης από το πολύ φαγητό. Ειδικά όταν υπάρχει και ένα παιδί στην οικογένεια, όλα αποκτούν μια άλλη ομορφιά, και αυτές οι στιγμές γίνονται ακόμα πιο σημαντικές καθώς είναι οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας ενός ανθρώπου στις οποίες συνεισφέρεις και εσύ με τον τρόπο σου.

 

30 days before 30

 

Day 9

Όσο κουρασμένη κι αν είμαι, όσο κι αν βαριέμαι, το μαγείρεμα είναι η μόνη δουλειά στο σπίτι που αφενός θεωρώ ενδιαφέρουσα, αφετέρου με ξεκουράζει αντί να με κουράζει. Θες που συγκεντρώνομαι σε αυτό που κάνω, και ξεχνάω όσα όλα με βασανίζουν; Θες που πάντα στο τέλος μοσχοβολάει το σπίτι; Ή μήπως που το μαγείρεμα είναι κατά βάθος δημιουργικό; Όπως και να έχει, το σημερινό μου highlight είναι αυτή η “πειραγμένη” ομελέτα φούρνου, που της πρόσθεσα καρότο και τοματίνια, κι όταν βγήκε από το φούρνο, μύριζε σαν πίτσα. Είναι να μη χαίρεσαι μετά που την έφτιαξες με τα χεράκια σου; Όταν θέλεις να καθαρίσει το μυαλό σου, να μπαίνεις στην κουζίνα λοιπόν και να δημιουργείς.

Day 8

Σήμερα πήγα στην εφορία, και όσο περίμενα να περάσει η ώρα για να ανοίξουν, διάβαζα το βιβλίο The 13 Clocks (στο πλαίσιο του #readingchallenge), ένα παραμύθι που μιλάει για ένα μαγικό βασίλειο όπου τα ρολόγια έχουν σταματήσει στις 5 και δέκα. Μπαίνοντας μέσα στο μουντό κτίριο της ΔΟΥ, ένιωσα σαν να είχα μεταφερθεί στο βιβλίο. Στην εφορία ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει. Στοίβες από χαρτιά που ισορροπούν επικίνδυνα επάνω στα παλιά γραφεία. Ένα ρολόι σταματημένο, αφού κανείς δε θυμήθηκε να αλλάξει τις μπαταρίες. Κάπου σε μια γωνία ένα αναρριχητικό φυτό, που κάπως κατάφερε να επιβιώσει, και να απλώσει τα κλαδιά του επάνω στους κιτρινισμένους φακέλους. Αν η εφορία ήταν παραμύθι, θα ήταν εφιάλτης χωρίς happy ending, από αυτά όπου ο πρίγκιπας πέφτει στη μαύρη τρύπα της γραφειοκρατίας, και η όμορφη βασιλοπούλα γερνάει περιμένοντας στην ουρά για τη δική της ιστορία αγάπης…

Day 7

Όταν ο αδερφός σου κλείνει τα 33, δύο πράγματα περνάνε από το μυαλό σου: 1. εγώ τον θυμάμαι ακόμα μικρό, να μαλλιοτραβιόμαστε και να την πληρώνει εκείνος για τις δικές μου ζημιές (πόσο μεγάλο τίμημα πληρώνουν άραγε οι πρωτότοκοι γι’αυτό το προνόμιο;), και 2. όπου να’ναι θα έρθουν και τα δικά μου γενέθλια. Μας θυμάμαι πιο παλιά, να κάνουμε μαζί «πάρτι γενεθλίων» και να ντρεπόμαστε τόσο πολύ εκείνο το άβολο λεπτό που μας τραγουδούσαν το Happy Birthday, σαν μια αγγαρεία που έπρεπε να βγει από τη μέση. Η aha σκέψη της ημέρας λοιπόν: τα παιδικά χρόνια είναι κάπως σαν το οικογενειακό παγωτό, στην αρχή μοιάζει πολύ, μα πριν το καταλάβεις, το κουταλάκι ξύνει τον πάτο της χάρτινης συσκευασίας.

 

30 days before 30

 

Day 6

Είναι κάποιες μέρες που το μυαλό δε μπορεί να κατεβάσει καμία, μα καμία, ιδέα. Κοιτάζω εδώ και ώρα το κενό word και προσπαθώ να σκεφτώ τι το ξεχωριστό έχει αυτή η μέρα. Εκτός όμως από την καλοδεχούμενη λιακάδα, και την απρόσμενη ησυχία στη δουλειά, όλα τα άλλα μοιάζουν τόσο…κοινά. Γιατί είναι κάποιες μέρες σαν τζιν παντελόνια που μοιάζουν μεταξύ τους, αλλά η ζωή μας δε θα ήταν η ίδια χωρίς αυτά.

Day 5

Κάποιες μέρες απλά δε θέλεις να κάνεις τίποτα. Και κάποιες μέρες θα φας σαλάτα το μεσημέρι και ένα μπολ πατατάκια το βράδυ, ενώ θα χαζεύεις στην τηλεόραση. Δε γίνεται να κάνεις πάντα «το σωστό», αρκεί να έχεις επίγνωση της ατασθαλίας, και κυρίως, τις υπόλοιπες μέρες να παλεύεις ενάντια «στο λάθος».

Day 4

Σήμερα είδα στο δρόμο ένα παλιό Datsun. Μέσα του ήταν ένας άντρας, μια γυναίκα, και ένα μικρό αγοράκι, το οποίο καθόταν ανάποδα στο κάθισμα και χάζευε τα αυτοκίνητα που προσπερνούσαν. Αυτό που μου τράβηξε την προσοχή ήταν το βλέμμα της γυναίκας: έκρυβε μια απόγνωση, σαν το μικρό ελάφι που έχει πιαστεί στη φάκα του κυνηγού και δε βλέπει κανένα τρόπο διαφυγής. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα πως αν έδινα σε κάποιον μια ευχή, θα ήταν η εξής “Να μη νιώσεις ποτέ παγιδευμένος“. Αυτό εύχομαι σήμερα.

 

30 days before 30

 

Day 3

Μόλις βάλαμε Netflix, και κατάλαβα απόλυτα τη φράση “Netflix and Chill”. Οι επιλογές είναι απεριόριστες, και όλα μοιάζουν τόσο καλογυρισμένα, που κάθεσαι στον καναπέ Παρασκευή και σηκώνεσαι ξανά την Κυριακή. What a great way to waste your time… Για εμάς τους introverts πάντως, αυτός είναι ο παράδεισος.

Day 2

Αν υπάρχει ένα πράγμα που απολαμβάνω ως ενήλικας είναι αυτά τα Κυριακάτικα πρωινά που δεν έχω να κάνω καμία σοβαρή δουλειά, κι απλά χαζολογάω, ή ακόμα καλύτερα, πηγαίνω βόλτα με τις φίλες μου στο κέντρο. Ειδικά όταν η μέρα είναι ζεστή και ηλιόλουστη, και παίρνουμε για την επιστροφή ένα παγωτό στο χέρι από το Dickie Dee με το φημισμένο παγωτό-μαλλί της γριάς. Η ευτυχία κρύβεται πράγματι στις μικρές απολαύσεις, και τα νόστιμα γλυκά.

Day 1

Ξέρεις αυτές τις μέρες, που ξυπνάς με όρεξη Σαββάτου αλλά είναι Δευτέρα, και σέρνεις το (κουρασμένο?) σώμα σου στον καναπέ, κι από εκεί στο αυτοκίνητο, κι από εκεί στο γραφείο; Κι όταν φτάνεις εκεί, είσαι όλη μέρα με πονοκέφαλο και ένταση, γιατί μοιάζει σαν να έχει πέσει βόμβα και επικρατεί ένας απροσδιόριστος χαμός, ανάλογος της αρχής κάθε βδομάδας; Και μετά γυρνάς σπίτι, και σκέφτεσαι “ωχου μωρέ, ποιος τρέχει στα γυμναστήρια;”, αλλά ως βαθιά ενοχικός άνθρωπος, πηγαίνεις εσύ και άλλοι 44 (ακριβώς) οι οποίοι έπεισαν τον εαυτό τους ότι δε θα το μετανιώσουν (χα…χα…χα…); Ε κάπως έτσι ήταν αυτή η μέρα. Nice farewell to 29…

 

 

Σου άρεσε αυτό το κείμενο; Αν ναι…

 

Pin this

30 days before 30

ΔΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΑ

10 comments

Ειρήνη February 20, 2019 - 8:35 am

Άσχημο να μπαίνει μπροστά στην ηλικία σου το 3 εδώ ακόμη αγχώνομαι από τώρα εγώ που μπήκε το 2.

Reply
Alceste February 21, 2019 - 10:21 pm

Αχ βρε Ειρήνη, τα 20 είναι φανταστική δεκαετία! Έχεις να μάθεις τόσα μα τόσα πολλά, και σου εύχομαι να ζήσεις και να γεμίσεις εμπειρίες!

Reply
Alexandra_TheSmileyMom February 20, 2019 - 1:48 pm

Αγαπημένη γλυκιά Άλκηστη,
Η αλήθεια είναι ότι όταν έπεσα πάνω σε αυτό το post με έκανε να γελάσω και να αναπολήσω τα δικά μου περασμένα 30. Εύγε για αυτή την κίνηση γιατί είμαι πολύ θετική στο να βλέπουμε τα πράγματα δημιουργικά. Η κομβική ηλικία των 30 είναι ξεχωριστή και ιδιαίτερη. Έτσι την βίωσα εγώ τουλάχιστον. Κάτι μαγικό συνέβη που δεν ξέρω να το πω με λόγια αλλά ήταν ιδιαίτερη προς το καλύτερο. Λοιπόν θέλω να μοιραστώ τι έκανα εγώ στα δικά μου 30. Ήθελα να είναι αξέχαστα. Έτσι λοιπόν ετοίμασα μια λίστα με 30 διαφορετικά δώρα, μικρής αξίας έως και μεγάλης μπορώ να πω, με επεξήγηση γιατί τα ήθελα και πως θα τα χρησιμοποιούσα. Έστειλα λοιπόν αυτήν την λίστα σε πολύ καλούς και κοντινούς μου φίλους και συγγενείς – που ήξερα ότι δεν θα με παρεξηγήσουν – αστειευόμενη για το γεγονός και μπορώ να πω ότι στα γενέθλιά μου τελικά πήρα αρκετά δώρα από την λίστα αυτή. Οπότε δεν μπορώ παρά να επικροτήσω την κίνησή σου αυτή. Συμφωνώ λοιπόν μαζί σου ότι ο χρόνος τρέχει, και τις περισσότερες φορές πολύ πιο γρήγορα από ότι το καταλαβαίνουμε γι’αυτό είναι ένα στοίχημα για εμάς πως θα τον θωρακίσουμε και θα δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες για να θυμόμαστε τα ωραία που μας φέρνει αλλά και τα δύσκολα κάποιες φορές για να μας κάνει πιο δυνατούς. Οπότε συμπαράσταση στα 30 σου και εύχομαι άλλα τόσα και τόσα όμορφα και δημιουργικά!! Σε φιλώ.

Reply
Alceste February 26, 2019 - 9:08 pm

Ευχαριστώ πολύ Αλεξάνδρα! Η ιδέα σου μου φαίνεται τόσο θαρραλέα! Εγώ ντρέπομαι να ζητήσω δώρα, και όταν με ρωτάνε, λέω πως δε θέλω, αλλά ίσως να πρέπει να το αλλάξω αυτό αφού όσο μεγαλώνουμε τόσο λιγοστεύουν τα δώρα, και γιατί να μην κακομαθαίνουμε τον εαυτό μας, έστω και μία μέρα το χρόνο;; Ελπίζω αυτή η ανάρτηση, όταν θα την κοιτάζω αργότερα, να μου φέρνει αναμνήσεις, και όπως λες, να σταματήσω για λίγο αυτό το χρόνο που τρέχει τόσο γρήγορα…
Φιλιά πολλά!

Reply
Katerina February 24, 2019 - 10:43 pm

Πόσο καλή ιδέα! Είμαι σίγουρη ότι θα τα απολαύσεις πολύ τα 30 και εύχομαι να απολαύσεις και να ευχαριστηθείς και τις 30 αυτές ημέρες!

Reply
Alceste February 26, 2019 - 9:03 pm

Ευχαριστώ πολύ Κατερίνα!

Reply
Παρασκευή February 25, 2019 - 9:52 pm

Είμαι 33 ετών και λατρεύω να μεγαλώνω! xxx Καλώς να έρθεις λοιπόν στα πρώτα “άντα” κορίτσι μου! Η δεκαετία αυτή να/θα σου χαρίσει πολύτιμες στιγμές σοφίας και δημιουργικότητας. Γιατί για μένα αυτή η δεκαετία είναι πιο πολύτιμη απο τα είκοσι. Πλέον είσαι ώριμος και κυρίως κατασταλαγμένος. Ξέρεις τί θέλεις απο τη ζωή σου. Πολύ σημαντικό για να προχωρήσεις πιο δυναμικά και όμορφα στη γεμάτη προκλήσεις πραγματικότητά σου! Και κυρίως αυτή η δεκαετία είναι το άνθος της δημιουργικότητας. Με το καλό να τα διαβείς λοιπόν και να τα καλωσορίσεις <3

Reply
Alceste February 26, 2019 - 9:06 pm

Ευχαριστώ πάρα πολύ για τις ευχές και για το σχόλιο! Συμφωνώ τόσο πολύ με αυτό που γράφεις ότι είναι μια πολύτιμη δεκαετία, καθώς νιώθω όλο και περισσότερο ότι γίνομαι “εγώ”, και τι άλλο να ζητήσεις άραγε από το να πατάς στα πόδια σου; Εύχομαι και για εσένα κάθε χρονιά να σου φέρνει ακόμα καλύτερα πράγματα!
Άλκηστη

Reply
Martha March 1, 2019 - 8:16 pm

Ποιά 30! εδώ πάμε καρφί για τα 40!!
Μόλις σε ανακάλυψα! ή σε ήξερα από παλιά και δεν το θυμάμαι (τα 40 που λέγαμε!)
Διάβασα τα challenges που διοργανώνεις!!! Και ένα έχω να σου πω!
Περιμένω το επόμενο για να συμμετέχω κι εγώ!!

Reply
Alceste March 2, 2019 - 11:32 am

Αχ μα γιατί περνάει τόσο γρήγορα ο καιρός;; Και πώς το σταματάμε όλο αυτό τελοσπάντων;!;
Καλώς ήρθες! Μείνε συντονισμένη…έρχεται σύντομα! 🙂
Άλκηστη

Reply

Leave a Comment

* Όταν αφήνετε το σχόλιο σας, η ιστοσελίδα διαχειρίζεται και διατηρεί τα δεδομένα σας. GDPR it is.