Το πρώτο πράγμα που κάνουμε πολλοί από εμάς όταν αλλάζει η χρονιά είναι να θέτουμε στόχους, New Year Resolutions, με όλα όσα θέλουμε να πετύχουμε / αλλάξουμε / καταφέρουμε. Βλέπουμε κάθε χρονιά που αλλάζει ως ένα καινούριο, άδειο, τετράδιο, το οποίο μας περιμένει να το γεμίσουμε με επιτεύγματα και πολλές αναμνήσεις οι οποίες θα μας κάνουν περήφανους στο τελείωμα της. Έτσι, πηγαίνουμε από την υπερβολή των Χριστουγέννων (στις εξόδους, στην κατανάλωση, στις ατασθαλίες) σε ένα πρόγραμμα σχεδόν ασκητικό, κόβοντας όλα τα περιττά, και έχοντας την απαίτηση να “μπούμε σε πρόγραμμα” και να το ακολουθούμε ρητά. Κάπου εκεί είναι φυσικά που μετά από μερικές μέρες, ή εβδομάδες, στην καλύτερη των περιπτώσεων, όλες μας οι καλές προθέσεις καταρρέουν κάτω από το βάρος των προσδοκιών και της post-Christmas κόπωσης, για την οποία κανείς δε μιλάει μα είναι απολύτως αληθινή.
Κάπως έτσι, ξεπήδησε το τελευταίο trend του “soft January” που μας προσκαλεί να δούμε την αρχή της χρονιάς και αυτό τον μήνα με άλλο μάτι. Αντί να υπερφορτωθούμε με μεγάλες προσδοκίες και δύσκολους στόχους, να κάνουμε μια παύση και να απολαύσουμε το πού είμαστε. Αντί να μαστιγωνόμαστε για όλες τις παρεκτροπές των γιορτών (και όχι μόνο), να δώσουμε χώρο και χρόνο στο σώμα μας να ξαναβρει τους ρυθμούς του. Αντί να πιστεύουμε πως μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα σε έναν μόνο μήνα, να θέσουμε ρεαλιστικές προσδοκίες, και κυρίως, να μην είμαστε τόσο σκληροί με τον εαυτό μας (εξού και το soft January).
Γιατί αν υπάρχει ένας στόχος που πρέπει να θέτεις οπωσδήποτε για την αρχή κάθε χρονιάς είναι το να κάνεις μια παύση.
Διάβαζα πρόσφατα μια πολύ ωραία ανάρτηση η οποία έλεγε πως ο Ιανουάριος, και ο χειμώνας εν γένει, δεν είναι η εποχή των σχεδίων και των προγραμμάτων. Τον χειμώνα η φύση ξεκουράζεται. Τα φύλλα πέφτουν, το νερό παγώνει, τα ζώα μπαίνουν σε χειμερία νάρκη. Είναι μια περίοδος αναμονής μέχρι την άνοιξη, αλλά πιο πολύ, μια περίοδος ανάπαυσης.
Στην εποχή όπου όλα τρέχουν υπερβολικά γρήγορα και η έννοια του διαλείμματος ειπώνεται με μία κάποια ντροπή, σαν να είναι αδυναμία, το να μπορείς να σταματήσεις και να επιλέξεις συνειδητά το τίποτα απαιτεί πολύ μεγαλύτερη αυτοπειθαρχία από το να ξεκινήσεις εξαντλητική δίαιτα, γιατί υπάρχει πάντα το επικριτικό βλέμμα της κοινωνίας και του περίγυρου που δεν υποστηρίζει την παύση, αλλά αντίθετα, την ακατάπαυστη παραγωγή.
Ο άνθρωπος όμως είναι κομμάτι της φύσης, και η αλλαγή των εποχών έχει αδιαμφισβήτητη χρησιμότητα η οποία στον σύγχρονο κόσμο αγνοείται. Καμία μηχανή δε μπορεί να τρέχει μονίμως με τον ίδιο ρυθμό, και η ανάπαυση όχι μόνο σε βοηθάει να ξεκουραστείς αλλά σου δίνει και τη δυνατότητα να κάνεις μια ανασκόπιση, να επαναπροσδιορίσεις, και να σχεδιάσεις. Δεν μπορούμε να τρέχουμε συνεχώς μικρούς Μαραθώνιους, κάπου πρέπει να υπάρχει και ένα χαλαρό περπάτημα δίχως προορισμό.
Αυτόν τον χειμώνα λοιπόν, εκτός από το να είσαι “soft” με τον εαυτό σου, τόλμησε να πεις “όχι” σε όσα νιώθεις πως δε μπορείς να αντέξεις (ή πολύ απλά δε θέλεις) σε αυτή τη φάση. Είτε είναι το να πας γυμναστήριο με 4 βαθμούς, ή να βγεις μια βόλτα με την παρέα. Είτε να διαβάσεις ένα βιβλίο “επειδή πρέπει” ή να ξεκινήσεις δίαιτα “για να χάσεις τα κιλά των γιορτών”. Δε λέω να αφεθείς, όχι, μα να δώσεις λίγο χρόνο, όπως ακριβώς κάνει η φύση που επανέρχεται δριμύτερη, λαμπερότερη και πιο όμορφη από ποτέ μέσα στην έκρηξη της άνοιξης.
Και όπως διάβασα κάπου “January is the reminder that change begins long before it’s visible“. Αυτό τα λέει όλα.
Pin this
