Πήγα για καφέ με τον 20χρονο εαυτό μου

Τον τελευταίο καιρό, κυκλοφορεί ένα trend στα social media όπου διάφοροι χρήστες ανεβάζουν βίντεο με θέμα “Πήγα για καφέ με τον 20χρονο εαυτό μου” και μοιράζονται τις σκέψεις τους για το πώς θα ήταν μια τέτοια εμπειρία. Αντλώντας λοιπόν έμπνευση από αυτή την ιδέα, αποφάσισα να “πάω για καφέ με τον 20χρονο εαυτό μου”, έναν καφέ που πολύ θα ήθελα να πιω, και αυτά είναι όλα όσα συνειδητοποίησα από αυτή τη… “συνάντηση”.

Πήγα για καφέ με τον 20χρονο εαυτό μου. Αποφασίσαμε να συναντηθούμε στο Θησείο, σε ένα μέρος που εκείνη πήγαινε πολύ συχνά με τις τότε παρέες της. Όταν έφτασε, κοίταξε γύρω της κάπως έκπληκτη γιατί τίποτα δεν ήταν όπως το θυμόταν. Αυτό το μέρος που κάποτε έσφιζε από ζωή τώρα απέπνεε μια αίσθηση παρακμής. Ήταν πολύ μικρή για να έχει δει αρκετά την πόλη ώστε να έχει αντιληφθεί πως είναι ένας ζωντανός οργανισμός ο οποίος μονίμως αλλάζει, και όσο κάτι ανθίζει, κάτι άλλο παρακμάζει.

Έφτασε κάπως αργοπορημένη, και απολογήθηκε πως άργησε το τρόλλευ. Έβγαλε τα ακουστικά της (όταν τη ρώτησα τι άκουγε, μου είπε Florence and the Machine, δεν της αποκάλυψα ότι μερικά χρόνια αργότερα θα τους έβλεπε σε μια συγκλονιστική συναυλία στο Ηρώδειο), και παρήγγειλε ένα χυμό. Δεν είχε μπει ακόμα στη φάση του καφέ, αυτό θα αργούσε λίγο καιρό. Θαύμασα το στυλ της. Φορούσε λευκές μυτερές καουμπόικες μπότες και θεωρούσε ότι ήταν πολύ νορμάλ επιλογή παπουτσιού, κάτι που ο 36χρονος εαυτός της δε θα τολμούσε ποτέ. Άραγε με τον καιρό έγινε πιο συντηρητική ή μήπως απλά άρχισε να μαθαίνει καλύτερα τι της ταίριαζε και ποιες τάσεις δε θα μπορούσε να υποστηρίξει;

Όταν έφτασε, με κοίταξε καλά-καλά. Εκείνη είχε βαμμένα μαλλιά, εγώ φυσικά σκούρα καστανά. Εκείνη φορούσε φακούς, εγώ τα γυαλιά μου. Το κοινό μας, διαχρονικό και αξεπέραστο, στοιχείο: το χαμόγελο. Την αγκάλιασα και της είπα πως χάρηκα πολύ που την έβλεπα και που κάναμε αυτή τη συνάντηση. Ανυπομονούσα να μου μιλήσει για τη ζωή της. Εκείνη δίστασε λίγο, άλλωστε δεν ήταν άνθρωπος που ανοιγόταν εύκολα, αλλά μου είπε για τη σχολή της και πόσο της άρεσε. Για το τι μαθήματα παρακολουθούσε εκείνο το εξάμηνο. Μου μίλησε με ενθουσιασμό για τα μαθήματα φωτογραφίας που έκανε και για την προηγούμενη Παρασκευή που εμφάνισε φωτογραφίες σε σκοτεινό θάλαμο. Μου ανέφερε εκείνο το αγόρι που της άρεσε (δεν της είπα πως δε θα οδηγούσε πουθενά), και μου έδειξε φωτογραφίες από τις φίλες της (δεν είχα το θάρρος να της αποκαλύψω πως με τις περισσότερες από αυτές θα χανόταν με τον καιρό). Σκεφτόταν να ξεκινήσει μαθήματα θεάτρου (μια εμπειρία που θα της έδινε πολλά, πολλά μαθήματα), και ήθελε να πάει ένα ταξίδι στο εξωτερικό αλλά ζούσε ακόμα με το χαρτζιλίκι των γονιών της και ένιωθε πως δεν ήταν αρκετό. Είχε αρχίσει να γράφει σε ένα φοιτητικό περιοδικό και πήγαινε με ενθουσιασμό σε φωτογραφίσεις διασήμων για το εξώφυλλο. Δεν της είπα πως αργότερα δε θα την ενδιέφερε καθόλου το star system και όταν θα της μιλούσαν για celebrities εκείνη δε θα ήξερε ποιος είναι ποιος. Ούτε πως αργότερα σε αυτό το περιοδικό θα γινόταν επιμελήτρια, θα διαχειριζόταν μια ομάδα, θα είχε στήλη δική της όπου θα δοκίμαζε διάφορες δραστηριότητες, και τελικά, θα αποκτούσε μια πολύ σημαντική φίλη μέσα από αυτό.

Υπήρξαν πολλά που δεν της είπα σε αυτόν τον καφέ. Πολλά που δε χρειαζόταν να μάθει από τώρα. Άλλωστε, η ομορφιά του μέλλοντος κρύβεται στο άγνωστο, και όταν είσαι μόλις 20 χρονών όλα μοιάζουν δυνατά. Αυτό που της είπα όμως είναι πως αργότερα θα συναντήσει πολλές δυσκολίες, εμπόδια που θα μοιάζουν αξεπέραστα. Πως θα πληγωθεί από σχέσεις και φιλίες, αλλά πως θα βγει πιο δυνατή από όλα αυτά. Της είπα πως θα καταφέρει πάρα πολλά και ότι δεν πρέπει στιγμή να αμφισβητήσει τις ικανότητες της. Της είπα πως οι καλύτερες στιγμές της ούτε πέρασαν ούτε σταματάνε στα 30, αλλά υπάρχουν πάντα, κρυμμένες, αιφνίδιες, μέσα στην καθημερινότητα.

Της είπα πως τη θαυμάζω για την ενέργεια, τη δημιουργικότητα, την όρεξη της. Για τους τόσους διαφορετικούς φίλους που έχει και που δε σταματάει πουθενά. Που δοκιμάζει διαφορετικά πράγματα, που εξερευνεί την πόλη της, και που τα πάει τόσα καλά με τη σχολή της, και ανακαλύπτει πόσο οργανωτική και έξυπνη μπορεί να γίνει. Της είπα ότι χάρη σε εκείνη είμαι εγώ όπως είμαι και ότι δε θα άλλαζα καμία στιγμή του ταξιδιού που διανύει αυτή τη στιγμή.

Όταν αποχαιρετιστήκαμε, στεναχωρήθηκα που πέρασε τόσο γρήγορα η ώρα. Την ευχαρίστησα που μου θύμισε πόσο cool μπορώ να είμαι, και ότι υπάρχουν δικά της στοιχεία ακόμα (και για πάντα ελπίζω) μέσα μου, ακόμα κι αν εγώ τα ξεχνάω.

Έμεινα να την κοιτάζω καθώς έφευγε, κατεβαίνοντας τον πεζόδρομο προς το Μοναστηράκι, με τη μουσική να ξεχύνεται από τα ακουστικά της και εκείνη να περπατάει ανέμελη, αγνοώντας τι της επιφυλάσσει το μέλλον, μα με μια αισιοδοξία που μόνο ένας 20αρης μπορεί να έχει. Την ακολούθησα, αλλά κάποια στιγμή την έχασα στο πλήθος. Μου έμεινε στα αυτιά ο ήχος από τις λευκές μπότες της όπως αντηχούσαν στις πλάκες της Ερμού, και δυο φευγαλέοι στίχοι…

I took the stars from my eyes and then I made a map
And knew that somehow I could find my way back

Pin this