Home POSTS Old self, where art thou?

Old self, where art thou?

by Alceste
________________________________

Υπάρχουν πολλά πράγματα που αλλάζουν όταν γίνεσαι γονιός. Και πολλά από αυτά τα μοιράζονται μαζί σου με πολλή χαρά (στα όρια της χαιρεκακίας θα έλεγα) άλλοι γονείς, ενώ αρκετά τα ανακαλύπτεις μόνος σου την πορεία. Όπως ότι ο ύπνος δε θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος, γιατί δε θα ξέρεις ποτέ αν το παιδί σου θα αποφασίσει να ξυπνήσει μέσα στη νύχτα ζητώντας αγκαλιά, ή ότι για να φας με ηρεμία μάλλον πρέπει να κρυφτείς στο αποθηκάκι. Ότι για να κάνεις μπάνιο πρέπει να ζητήσεις από κάποιον άλλο ενήλικα άδεια, όπως και το ότι να πας μόνος σου για ψώνια μέχρι το mini market της γωνίας μπορεί να αποτελέσει ζήτημα προς διαπραγμάτευση. Ναι, όταν γίνεσαι γονιός ένα μεγάλο κομμάτι της αυτονομίας σου εξαφανίζεται.

Όλα αυτά όμως τα ξέρεις (μάλλον?), στα λένε, τα διαβάζεις, τα ακούς, και πολύ γρήγορα τα ζεις και ο ίδιος. Υπάρχουν πολλά που αλλάζουν, αλλά αυτό που κανείς δε σου λέει είναι πως πολλά από εκείνα που αλλάζουν και που νιώθεις ότι έχεις χάσει οριστικά, κάποια στιγμή έρχονται πάλι πίσω. Όπως το πρώτο βράδυ που θα κοιμηθείς ξανά σερί έξι ώρες. Ή όταν το παιδί σου αρχίζει να τρώει/πλένεται/ντύνεται μόνο του. Όταν εκείνο μεγαλώνει και με κάθε νέα του κατάκτηση απομακρύνεται όλο και πιο πολύ από εσένα και σταματάει να σε χρειάζεται στα πρακτικά καθημερινά. Εκεί είναι που αρχίζεις να ξαναβρίσκεις όλα αυτά που νόμιζες ότι είχες χάσει για πάντα. Γιατί η αλήθεια είναι ότι με το που μπεις στο σπίτι με το μωρό, αφήνεις απ’έξω ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού και της ζωής σου όπως την ήξερες. Αυτό όμως που δεν σκέφτεσαι, και που δεν τολμάς ίσως να διανοηθείς είναι πως το κομμάτι εκείνο δεν εξαφανίζεται, δεν λιώνει σαν το χιόνι λίγο-λίγο κάθε μέρα. Όχι. Κάθεται εκεί και σε περιμένει στωικά. Σε βλέπει να μπαινοβγαίνεις κουβαλώντας μωρά, νήπια, τσάντες, σακούλες και την ανακύκλωση day in-day out. Σε βλέπει να αλλάζεις, να μεγαλώνεις και όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή σου επιστρέφει μικρά κομμάτια ώσπου μια μέρα έχει γυρίσει ολόκληρο σε σένα, και όλες εκείνες οι ελευθερίες-“πολυτέλειες” που ένιωθες ότι είχες θυσιάσει για πάντα είναι ξανά δικές σου. Απλά έχεις κάνει μια ανταλλαγή, για ακόμα μία φορά. Τα μικρά παιδιά σου που είναι πια μεγάλα. Χάνεις το ένα, βρίσκεις το άλλο. Γιατί έτσι λειτουργεί ο κόσμος, σε μια αέναη, αόρατη συμπαντική ισορροπία που δεν πρέπει να διαταραχθεί ποτέ.

 

παλιέ μου εαυτέ που είσαι

 

Υπάρχει όμως κάτι που αλλάζει. Κάτι που δυστυχώς δε βρίσκεις ποτέ ξανά. Κι αυτό δεν έχει να κάνει (τόσο) με τα παιδιά, ούτε με το γάμο, απλά αυτά τα δύο σε αναγκάζουν να κοιτάξεις λίγο πιο καλά μέσα σου. Έχει να κάνει με την ενηλικίωση. Αν γυρίσεις και κοιτάξεις πίσω, αν μπορούσες με κάποιο τρόπο να δεις με τα μάτια του σήμερα τον εαυτό σου όπως ήταν στα 20, στα 25, θα έβλεπες έναν άλλο άνθρωπο. Έναν άνθρωπο τόσο, μα τόσο διαφορετικό. Γεμάτο όρεξη, έμπνευση, ιδέες. Ανεμελιά, πίστη στον κόσμο και τη ζωή. Χαρούμενο, γελαστό, ευδιάθετο, έτοιμο να εξερευνήσει, να αρπάξει οποιαδήποτε ευκαιρία. Πεινασμένο, αδηφάγο, με μεγάλα, ανεξέλεγκτα συναισθήματα, που τον έκαναν να πιστεύει ότι ήταν το κέντρο του κόσμου. Αυτός ο εαυτός μοιάζει ξένος. “Μα ήμουν έτσι εγώ; Ήμουν εγώ αυτή; Έγραφα εγώ με αυτό τον τρόπο;” αναρωτήθηκα όταν διάβασα παλιά κείμενα μου σε ένα e-magazino όπου έκανα αναρτήσεις. “Πού την έβρισκα τόση έμπνευση;” Και όσο σκαλίζω, τόσο ξεπηδάνε αναμνήσεις, εικόνες, και νιώθω λες και όλα αυτά τα είχε ζήσει ένας άλλος άνθρωπος που δε μπορεί να ήμουν εγώ, γιατί εγώ, στο εγώ του εδώ και τώρα, νιώθω σαν να είχα ανέκαθεν δύο μικρά παιδιά, υποχρεώσεις, ευθύνες, έγνοιες για παιδικούς σταθμούς και κρυώματα, σαν να ήμουν πάντα αυτή που σβήνει τα φώτα για να μην καίνε, και που ψάχνει μια δόση έμπνευσης και δημιουργίας πάνω από μία κατσαρόλα φαγητό.

Πώς γίνεται λοιπόν, αναρωτιέμαι; Πώς γίνεται να αλλάζουμε τόσο πολύ που να μην αναγνωρίζουμε το ποιοι έχουμε υπάρξει; Άραγε έχει να κάνει με τα 20, ή μήπως στα 50 μου θα κοιτάζω τα 30 μου και πάλι θα βιώνω το ίδιο αίσθημα; Μήπως είμαστε σαν τα κρεμμύδια και όσο περνάνε οι δεκαετίες βγάζουμε μία ακόμα εφήμερη στρώση από πάνω μας ώσπου δε θα έχει απομείνει τίποτα παρά μόνο ένας μικροσκοπικός πυρήνας που δε θυμίζει σε τίποτα εκείνο το μεγάλο ζουμερό γεμάτο ένταση κρεμμύδι; Μήπως κάποια πράγματα τα χάνουμε τελικά οριστικά, και όλα αυτά που μας λείπουν όταν γινόμαστε γονείς είναι τελικά τα πιο ασήμαντα; Μήπως εστιάζουμε σε αυτά γιατί είναι πολύ πιο δύσκολο, πιο δύσπεπτο, πιο τρομακτικό να δούμε τη μεγάλη αλήθεια; Πως πεθαίνουμε (ναι, το είπα), λίγο-λίγο κάθε μέρα, αφού ένα κομμάτι του εαυτού μας σβήνει για πάντα; Και τι μπορούμε να κάνουμε ενάντια στη λήθη; Ίσως μονάχα αυτό εδώ, να καταγράφουμε. Γιατί αν δε μπορούμε να διασώσουμε μπορούμε έστω να διατηρήσουμε, και μέσα από τη μνήμη κάπως να ρίχνουμε κλεφτές ματιές και μέσα από αυτές να δίνουμε μια ακόμα -προσωρινή- πνοή σε αυτό που ειδάλλως απειλείται με εξαφάνιση…

 

Pin this

παλιές μου εαυτέ που είσαι

ΔΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΑ

2 comments

Κατερίνα Β June 13, 2024 - 8:34 pm

Νομίζω ότι η ενηλικίωση έρχεται για τον καθένα μας με διαφορετικό τρόπο. Είτε σταδιακά είτε απότομα. Συνειδητά ή όχι. Στη δική μου περίπτωση ήρθε με το που ενηλικιώθηκα αλλά έπειτα από σοβαρά οικογενειακά θέματα υγείας. Σε άλλους έρχεται όταν γίνονται γονείς κλπ. Δεν πιστεύω ότι θα έπρεπε να βάζουμε το ποιοι είμαστε σε κουτάκια, είναι ένα διαρκές ταξίδι.

Χαίρομαι που σε διαβάζω και πάλι εδώ και εύχομαι να βρίσκεις στις αλλαγές εκδοχές σου που τελικά θα σε εκπλήξουν!! Καλή συνέχεια 🌻

Reply
Alceste June 16, 2024 - 12:11 pm

Πράγματι Κατερίνα μου, είναι δύσκολο να ορίζουμε τον εαυτό μας και να τον περιορίζουμε μέσα σε συγκεκριμένα κουτιά όπως λες. Αλλάζουμε συνεχώς, αλλάζει ο κόσμος γύρω μας συνεχώς, και κάθε μέρα ανακαλύπτουμε κάτι καινούριο.
Σε ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση!

Reply

Leave a Comment

* Όταν αφήνετε το σχόλιο σας, η ιστοσελίδα διαχειρίζεται και διατηρεί τα δεδομένα σας. GDPR it is.