Το πρώτο πράγμα που κάνουμε πολλοί από εμάς όταν αλλάζει η χρονιά είναι να θέτουμε στόχους, New Year Resolutions, με όλα όσα θέλουμε να πετύχουμε / αλλάξουμε / καταφέρουμε. Βλέπουμε κάθε χρονιά που αλλάζει ως ένα καινούριο, άδειο, τετράδιο, το οποίο μας περιμένει να το γεμίσουμε με επιτεύγματα και πολλές αναμνήσεις οι οποίες θα μας κάνουν περήφανους στο τελείωμα της. Έτσι, πηγαίνουμε από την υπερβολή των Χριστουγέννων (στις εξόδους, στην κατανάλωση, στις ατασθαλίες) σε ένα πρόγραμμα σχεδόν ασκητικό, κόβοντας όλα τα περιττά, και έχοντας την απαίτηση να “μπούμε σε πρόγραμμα” και να το ακολουθούμε ρητά. Κάπου εκεί είναι φυσικά που μετά από μερικές μέρες, ή εβδομάδες, στην καλύτερη των περιπτώσεων, όλες μας οι καλές προθέσεις καταρρέουν κάτω από το βάρος των προσδοκιών και της post-Christmas κόπωσης, για την οποία κανείς δε μιλάει μα είναι απολύτως αληθινή.

Κάπως έτσι, ξεπήδησε το τελευταίο trend του “soft January” που μας προσκαλεί να δούμε την αρχή της χρονιάς και αυτό τον μήνα με άλλο μάτι. Αντί να υπερφορτωθούμε με μεγάλες προσδοκίες και δύσκολους στόχους, να κάνουμε μια παύση και να απολαύσουμε το πού είμαστε. Αντί να μαστιγωνόμαστε για όλες τις παρεκτροπές των γιορτών (και όχι μόνο), να δώσουμε χώρο και χρόνο στο σώμα μας να ξαναβρει τους ρυθμούς του. Αντί να πιστεύουμε πως μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα σε έναν μόνο μήνα, να θέσουμε ρεαλιστικές προσδοκίες, και κυρίως, να μην είμαστε τόσο σκληροί με τον εαυτό μας (εξού και το soft January).

Γιατί αν υπάρχει ένας στόχος που πρέπει να θέτεις οπωσδήποτε για την αρχή κάθε χρονιάς είναι το να κάνεις μια παύση.