Τις προάλλες, σε μία στιγμή ανέμελου σκρολαρίσματος, σε ένα από τα σπάνια διαλείμματα χωρίς παιδιά, έπεσα πάνω σε αυτό εδώ το video, το οποίο μιλάει για το πόσο σύντομη είναι η ζωή μας, η οποία μπορεί να χωριστεί σε 90 μικροσκοπικά κουτάκια, καθένα από τα οποία αντιπροσωπεύει και μία χρονιά, από τη στιγμή που γεννιόμαστε μέχρι τη μέρα που σταματάμε να υπάρχουμε. Η ερώτηση που τίθεται στο τέλος είναι πολύ απλή: εσύ πώς επιλέγεις να γεμίσεις τα 90 κουτιά σου;
Τι κάνεις με τη ζωή σου, και στη ζωή σου; Τι προτεραιότητες θέτεις, σε ποιες επιλογές καταλήγεις καθημερινά, από ποιους ανθρώπους περιτριγυρίζεσαι; Πώς επιλέγεις να ξοδέψεις (ή να διαθέσεις) το χρόνο που σου έχει δοθεί, και πού αφιερώνεις τις πολύτιμες ώρες σου;
Αν μπορούσες να δεις τη ζωή σου σαν τα 90 αυτά κουτιά, να τα σχεδιάσεις σε ένα χαρτί και να σβήσεις όσα από αυτά έχουν γεμίσει ήδη, θα έβλεπες ίσως πόσο περιορισμένος είναι τελικά ο χρόνος σου. Αυτές οι μέρες που μοιάζουν ατελείωτες, η δύσκολη καθημερινότητα, η κουραστική επαναληψιμότητα της ρουτίνας, όλα αυτά είναι που ροκανίζουν τη ζωή μας αργά και σταδιακά, μα σταθερά και ανελέητα. Όλα τα “πρέπει”, οι ατέλειωτες λίστες με τα to-dos, οι υποχρεώσεις, αυτές που βάζουμε εμείς και εκείνες που μας φορτώνουν άλλοι (οι γνώριμοι, και αυτοί οι απροσδιόριστοι και ασαφείς άλλοι), όλα αυτά που συνθέτουν την κάθε μας ημέρα, την κάθε μας εβδομάδα. Μπορεί χρόνο με το χρόνο να αλλάζουν, άλλοτε να απλοποιούνται κι άλλοτε να περιπλέκονται, μα είναι πάντα εκεί. Μια μουντή καθημερινότητα από την οποία πασχίζουμε να ξεφύγουμε, με αυτό το “ανέμελο σκρολάρισμα” (guilty as charged), με binge-watching, binge-eating, binge-shopping, binge-traveling, οτιδήποτε για να ξεφύγουμε από τις παγίδες που εμείς οι ίδιοι έχουμε βάλει στους εαυτούς μας. Αναρωτιέμαι όμως, μπορεί να υπάρξει άραγε κάποια άλλη εκδοχή της ζωής, όχι μονάχα της δικής μας, αλλά της ζωής γενικότερα, όπου να μπορούμε να είμαστε στο εδώ και το τώρα, χωρίς μονίμως το βλέμμα μας να αποζητά τον επόμενο αντιπερισπασμό;
Είμαστε φτιαγμένοι για κάτι άλλο; Είναι η μάστιγα της εποχής μας αυτό το ανελέητο κυνήγι της ντοπαμίνης που τη βρίσκουμε μονάχα στο διαφορετικό και όχι στο καθημερινό και τετριμμένο, ή άραγε υπήρχε ανέκαθεν; Μήπως επειδή έχουμε λύσει τα βασικά ζητήματα της επιβίωσης μας, βρισκόμαστε τελικά αντιμέτωποι με την ανθρώπινη, αδύναμη, φύση μας; Με το ανικανοποίητο εγώ μας που πάντα ψάχνει κάτι καινούριο, και καταλήγει να ξοδεύει το χρόνο που έχει για αυτές τις λίγες στιγμές απόδρασης;
Δεν είναι, αναρωτιέμαι, θλιβερό το πόσο εύκολα σπαταλάμε τα λεπτά μας, τα παρακαλάμε να φύγουν, λες και είναι μια πιστωτική κάρτα δίχως όριο που ποτέ δε θα χρειαστεί να αποπληρώσουμε; Κι όμως, από το “να σας ζήσει” μέχρι το “να ζήσετε” είναι ένα βλεφάρισμα δρόμος όπως όλοι οι μεγαλύτεροι από εσένα θα βιαστούν να σου επιβεβαιώσουν. Πότε ήμουν 18, πότε αποφοίτησα, πότε παντρεύτηκα, πότε βρέθηκα με ένα νήπιο και ένα μωρό. Πότε οι μέρες έφυγαν, αυτές που έμοιαζαν μακριές και ατελείωτες και αντικαταστάθηκαν από άλλες μακριές και ατελείωτες; Και πότε θα τελειώσει αυτό το ανελέητο κυνήγι όχι της ευτυχίας ακριβώς, αλλά του να έχεις φτάσει σε αυτό το σημείο όπου να μπορείς να νιώθεις στα αλήθεια ικανοποιημένος με τη ζωή σου; Έρχεται ποτέ, ή μήπως είμαστε καταδικασμένοι να ξοδεύουμε ένα-ένα τα 90 κουτιά μας, να τα τσαλακώνουμε απερίσκεπτα και να τα πετάμε σαν παλιόκουτα στην ανακύλωση; Τι αποζητάμε τελικά, και πότε θα καταλάβουμε πως αυτά τα 90 κουτιά μπορεί να είναι μονάχα 30, ή μπορεί 45, ή ποιος ξέρει πόσα, αλλά εν πάσει περιπτώσει, δεν είναι ατελείωτα, και μια μέρα θα τελειώσει και ο δικός μας ο χρόνος, και με τι τύψεις θα κλείσουμε τα μάτια μας, τύψεις για όλα όσα δεν κάναμε ποτέ;
Είναι μέρες που αυτά τα 90 κουτιά μοιάζουν πολλά, πάρα πολλά, ατελείωτα σχεδόν. Είναι όμως κάποιες στιγμές που θα ήθελες να πατήσεις pause, γιατί σε αυτές τις στιγμές νιώθεις πως αυτό είναι, να το, γι’αυτή τη στιγμή γεννήθηκα, για να ζήσω, ακούσω, δω αυτό ακριβώς. Για να αισθανθώ αυτό το συναίσθημα. Μονάχα σε εκείνες τις μικροσκοπικές στιγμές καταλαβαίνεις τι πάει να πει ζωή, αλλά είναι τόσο άσπλαχνος ο χρόνος που όχι μόνο δε σου χαρίζει συχνά τέτοιες στιγμές, μα δε σε αφήνει καν να τις απολαύσεις. Ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου και πουφ! πέταξαν μακριά.
Δεν ξέρω αν κοιτώντας πίσω, τώρα ή αργότερα, θα μπορέσω να είμαι χαρούμενη με το πώς γέμισα τα δικά μου κουτιά. Κάποια θα είναι στραπατσαρισμένα, και κάποια μισοάδεια. Σίγουρα θα έχω τύψεις και ενοχές και αισθήματα μεταμέλειας για όσα δεν έκανα ποτέ. Ελπίζω όμως, μέσα στην πληθώρα αυτών των τόσο λίγων κουτιών να μπορέσω να βρω έστω και ένα που να είναι ακριβώς όπως θα το ήθελα. Γεμάτο, προσεγμένο, και καλά κλεισμένο. Τέλειο δείγμα μιας ζωής που βιώθηκε όπως της άξιζε. Ίσως αυτό να είναι αρκετό. Ίσως να πρέπει από εδώ και πέρα να κυνηγάω τις στιγμές, αυτούς τους κόκκους του χρόνου που ξεφεύγουν αλλά πάντα αφήνουν κάτι στο πέρασμα τους, τη φευγαλέα αίσθηση πως κάτι ήταν εκεί στις άκρες των δαχτύλων, ένα φάντασμα που κανείς δεν είδε ποτέ. Μα όποιος το έχει νιώσει, έστω και μία φορά, ξέρει.
Και εσύ λοιπόν; Εσύ πώς θα γεμίσεις τα 90 κουτιά σου;
Pin this
