Η πρώτη ερώτηση που μου έκανε ο άντρας μου όταν άλλαξε η χρονιά ήταν “Και ποιοι είναι οι στόχοι σου για το 2026;”. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν το είχα αναλογιστεί, αφού μόλις είχα κλείσει μέσα μου την αναδρομή στα μαθήματα του 2025 και άλλωστε, τα τελευταία χρόνια, έχω σταματήσει να βάζω στόχους αλλά προγράμματα. Ο στόχος μου φαίνεται πια κάτι μεγάλο, ασαφές, και τρομακτικό, κάτι που δε μπορώ να κατακτήσω, και που θα με κοιτάζει όλη τη χρονιά σαν τον ροζ ελέφαντα στη γωνία, ενώ στο τέλος του έτους, θα φύγει τριάντα κιλά βαρύτερος από ό,τι ήρθε, και εγώ μαζί του (ψυχολογικά). Έτσι, προτιμώ πλέον να κοιτάζω την καθημερινότητα μου ως ένα συνεχές, αδιατάρακτο από τις χρονιές που έρχονται και φεύγουν, μα προσαρμόσιμο στις αλλαγές που αυτές φέρνουν μαζί τους.
Αν πρέπει λοιπόν να μιλήσω για “στόχους”, αυτοί είναι οι δικοί μου στόχοι για το 2026.
Να συνεχίσω τη γυμναστική, αδιαλλειπώς και με πειθαρχία. Πλέον, δεν έχω τον χρόνο να πηγαίνω στο γυμναστήριο, όπως έκανα παλαιότερα, και αυτό είναι ένα από τα πράγματα που μου λείπει από την προ παιδιών εποχή. Ωστόσο, βρίσκω μερικά time slots, εδώ και εκεί μέσα στη μέρα, νωρίς το πρωί, ή αργά το απόγευμα, για να κάνω λίγη γυμναστική, για συντήρηση της όποιας φυσικής κατάστασης, αλλά και για να νιώθω πως δεν “αφήνομαι”, “συντηρούμαι”, και κάνω κάτι καλό για το σώμα μου.
Να προσέχω τη διατροφή μου, όπως έκανα και την προηγούμενη χρονιά, και ακόμα περισσότερο. Ένα από τα θετικά της δουλειάς σε γραφείο είναι πως με βοηθάει να έχω καθημερινό, αυστηρό, πρόγραμμα. Πρωινά φρούτα, γιαούρτι, μεσημεριανό, και ένα ελαφρύ απογευματινό στο σπίτι. Χωρίς παρεκτροπές, χωρίς αλόγιστη κατανάλωση φαγητού, και με έλεγχο ποιότητας, θερμίδων, και κόστους (σημαντικό και αυτό). Επίσης, πέρσι, ξεκίνησα να πίνω και εγώ από ένα Stanley cup, και είναι εντυπωσιακό πόσο νερό πίνω ενώ δουλεύω, σε αντίθεση με όταν είμαι σπίτι που ξεχνιέμαι. Το νερό προσφέρει διαύγεια, βοηθάει στον περιορισμό των θερμίδων, και φυσικά, καθαρίζει εντός και εκτός.
Να διατηρήσω το πρόγραμμα της διαλειμματικής νηστείας που μου διδάσκει πειθαρχία και δίνει αρκετό χρόνο στο σώμα μου να επανέρχεται και να κάνει καύσεις θερμίδων μέχρι το πρώτο γεύμα της ημέρας. Αποφεύγοντας το φαγητό μετά τις 5 το απόγευμα, κοιμάμαι καλύτερα, και ο οργανισμός μου μπορεί να επικεντρωθεί σε άλλες ενέργειες αντί για την πέψη της τροφής, κάτι που με κάνει να νιώθω καλύτερα.
Να συνεχίσω να κρατάω ημερολόγιο. Πέρσι, για πρώτη φορά μετά από τα φοιτητικά μου χρόνια, ξεκίνησα να κρατάω πάλι ενός είδους ημερολόγιου όπου κατέγραφα τις ξεχωριστές στιγμές της κάθε μέρας, με μικρά memorabilia, φωτογραφίες, quotes, αυτοκόλλητα… Αυτό ήταν μια πολύ ωραία συνήθεια η οποία αφενός μου θύμιζε πόσα πράγματα έκανα το προηγούμενο διάστημα, αφετέρου με έκανε να εκτιμήσω όλες τις όμορφες στιγμές της καθημερινότητας μου, που αν δεν καταγράφονταν θα χανόντουσαν στη λήθη.
Να διαβάζω πιο πολλά βιβλία και να σκρολάρω λιγότερο. Να κάνω κάτι με τα χέρια μου που να μην περιλαμβάνει κινητό. Να βλέπω σειρές και ταινίες αντί για reels. Να προσπαθώ να σταματήσω αυτή την ανάγκη για συνεχή πρόσληψη ντοπαμίνης μέσα από το mindless scrolling το οποίο δε μου προσφέρει τίποτα. Να επιλέγω το αναλογικό αντί για το ψηφιακό. Και να μη θυσιάζω τον ύπνο μου για ένα ακόμα instagram story.
Να συνδεθώ με πιο πολλούς ανθρώπους όταν μου δίνεται η ευκαιρία, ακόμα κι αν νιώθω την κόπωση της κοινωνικοποίησης, ως introvert. Να δίνω ευκαιρίες σε νέα άτομα, και να αποτελώ εγώ το παράδειγμα για τα παιδιά μου ενός ανθρώπου που προσεγγίζει τους άλλους, χτίζει επαφές, και σχέσεις, και δε βολεύεται μόνο στους ήδη εδραιωμένους δεσμούς.
Να κυνηγάω τη δημιουργικότητα που έχω μέσα μου, ακόμα και όταν είμαι κουρασμένη, και δε βρίσκω τις αντοχές. Να προσπαθώ να γράφω πιο πολύ, να σκέφτομαι νέες ιδέες, να μοιράζομαι, χωρίς προσδοκίες, χωρίς να προσπαθώ να είμαι ή να γίνω κάτι που δεν είμαι και δε θέλω να γίνω, να δημιουργώ για εμένα πρώτα από όλα, και να μην συγκρίνομαι με κανέναν άλλο, είτε στον φυσικό είτε στον ψηφιακό κόσμο. Να εκτιμάω το πού είμαι και πού βρίσκομαι αυτή τη στιγμή, το πού έχω φτάσει, και να φαντάζομαι το πού μπορώ να πάω. Να αναγνωρίζω τις ατελείωτες δυνατότητες του κόσμου ακόμα και σε μια πιεσμένη καθημερινότητα.
Αυτοί όμως δεν είναι οι στόχοι μιας νέας χρόνιας. Είναι οι στόχοι ενός γενικότερου τρόπου ζωής που με εκφράζει αυτό το διάστημα, και είτε είμαστε στο 2026, είτε στο 2030, ελπίζω να μένω πιστή στα θέλω, στα πιστεύω, στις αξίες μου, και να ακούω πάντα τις πραγματικές μου ανάγκες και να ανταποκρίνομαι σε αυτές, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, πρώτα από όλα για να είμαι καλά, και έπειτα για να αποτελώ το παράδειγμα που θέλω να δίνω στα δύο μικρά μου νήπια.
Επειδή αλλάζει η χρονιά, δεν σημαίνει πως αλλάζουμε και εμείς. Ας αποτελεί όμως αυτό το νέο “κεφάλαιο” η αφορμή για να επανεξετάζουμε τα μέσα και τα έξω μας, ώστε κάθε νέο κεφάλαιο να μας βρίσκει καλύτερους.
Καλή Χρονιά!
Pin this
