Όταν σκέφτεσαι καλοκαιρινές διακοπές, το μυαλό σου ταξιδεύει σε κάποιο νησί, με υπέροχες αμμουδερές και μη παραλίες, μικρά καλντερίμια που ακτινοβολούν στον πρωινό ήλιο, και κοκτέιλ δίπλα στη θάλασσα παρέα με το ηλιοβασίλεμα. Σίγουρα το μυαλό σου δεν πάει σε άλλα μέρη, αφού όλοι μας έχουμε συνδέσει αυτή την εποχή με την κλασική αιγαιοπελαγίτικη εικόνα. Πρόσφατα όμως επισκεφθήκαμε τη Μάνη, και η ομορφιά της ήταν τόσο ξεχωριστή και τόσο εντυπωσιακή που μας έκανε να ξεχάσουμε κάθε σκέψη για νησί, αφού αυτό το μέρος της Πελοποννήσου δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από τα πιο φημισμένα ελληνικά νησιά.
Αυτά είναι λοιπόν όσα είδαμε, πήγαμε και κάναμε στο ταξίδι μας στη λακωνική Μάνη.
Πρώτη στάση προς τον τελικό μας προορισμό, την Αρεόπολη, το Γύθειο. Ένα μικρό λιμανάκι που εκ πρώτης όψεως δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο. Όταν όμως βγεις από το αυτοκίνητο και το περπατήσεις, τα υπέροχα χρώματα των σπιτιών και η παλιά αισθητική των προσόψεων κόντρα στο ατέλειωτο μπλε του ουρανού και της θάλασσας θα σου κλέψουν την καρδιά. Ποια θα μπορούσε άλλωστε να είναι η καλύτερη αρχή για το mini break μας από ένα ταβερνάκι δίπλα στη θάλασσα, να απολαμβάνουμε τους παφλασμούς των κυμάτων και να γευόμαστε απλές, ελληνικές, γεύσεις; Εμείς επιλέξαμε το εστιατόριο H Τράτα όπου δοκιμάσαμε μία πολύ νόστιμη κολοκυθόπιτα και ένα πιάτο γεμάτο από τηγανητά θαλασσινά.
Το ταξίδι μας συνεχίστηκε προς την Αρεόπολη, όπου και διαμείναμε για τρία βράδια στο Mani hotel. Πρόσφατα ανακαινισμένο, με παραδοσιακό στυλ παρόλα αυτά, προσεγμένα δωμάτια, δικό του parking (πολύ σημαντικό!) και ακριβώς δίπλα στο κέντρο της Αρεόπολης. Φτάνοντας από τον κεντρικό δρόμο, αναρωτηθήκαμε πού ακριβώς ήταν αυτά τα όμορφα μέρη που είχαμε δει σε φωτογραφίες, αφού τίποτα δε μπορούσε να μας προϊδεάσει για τα υπέροχα κτίσματα που έκρυβε αυτό το μέρος στην καρδιά του. Με υπέροχα μικρά καλντερίμια, πολύ διαφορετικά από εκείνα των νησιών αλλά εξίσου όμορφα, και πολλά μαγαζάκια για φαγητό, ποτό, και γλυκό, η Αρεόπολη ζωντανεύει το απόγευμα, και γι’αυτό επιλέξαμε να περάσουμε εκεί και τις τρεις βραδιές μας. Βέβαια, και το πρωί, που ακόμα δεν κυκλοφορεί πολύς κόσμος, αξίζει μια σύντομη βόλτα για να δεις τα σοκάκια άδεια και να εκτιμήσεις την αληθινή ομορφιά των παλιών κτισμάτων όπου έχει ενσωματωθεί αρμονικά η σύγχρονη ζωή.
Από φαγητό λοιπόν, δοκιμάσαμε πρώτα τον Μπαρμπα Πέτρο όπου επιλέξαμε μανιάτικο λουκάνικο, ανοιχτή τυρόπιτα, και τη γνωστή τσουχτή, τη μακαρονάδα με μυζήθρα και αυγό που κολυμπάει στο βούτυρο και κάθε μπουκιά είναι σαν μία ζεστή αγκαλιά. Ήμασταν τυχεροί που βρήκαμε θέση στο μικρό του ταρατσάκι, απομονωμένοι από την κίνηση του κόσμου, ενώ στο τέλος είχε και κέρασμα πορτοκαλόπιτα που κάπως χώρεσε μετά από τα πιάτα που επιλέξαμε!
Τη δεύτερη βραδιά πήγαμε στο Μαυρομιχαλέϊκο, μία ταβέρνα σαφώς πιο τουριστική και με γεύσεις πιο κλασικά ελληνικές και λιγότερο παραδοσιακά μανιάτικες. Ανεβήκαμε στην ταράτσα και απολαύσαμε το ηλιοβασίλεμα καθώς τρώγαμε ένα πολύ ξεχωριστό ντάκο με αυγό και σύγκλινο (το πιο νόστιμο από όσα δοκιμάσαμε στις διακοπές μας στη Μάνη), μία τυρόπιτα, και χοιρινό κοκκινιστό με χυλοπιτάκι. Ένα ακόμα ωραίο δείπνο που μας άφησε ικανοποιημένους και σίγουρα πολύ χορτάτους!
Την τελευταία μας βραδιά καθίσαμε στο Παλαιόπολις, πάνω στον πεζόδρομο, και χαζεύαμε την περατζάδα παρέα με μία πράσινη σαλάτα, χοιρινά μπριζολάκια και μια τηγανιά κοτόπουλο με λιαστή ντομάτα. Νόστιμα πιάτα, ίσως πιο μικρά από ό,τι θα τα περιμέναμε, και σίγουρα πιο αθηναϊκά από ό,τι μανιάτικα. Ωστόσο ήταν εύγευστα και το people-watching…πήγε σύννεφο, ενώ μετά καθίσαμε για πεντανόστιμους λουκουμάδες ακριβώς δίπλα, στο Γλυκοπωλείο.
Το ταξίδι μας στη λακωνική Μάνη όμως δεν ήταν μόνο βόλτες και φαγητό στην Αρεόπολη. Κάναμε μία σύντομη επίσκεψη στο Νέο Οίτυλο για μπάνιο, μπροστά από το ξενοδοχείο Itilo Hotel, όπου ήπιαμε και μία δροσερή λεμονάδα, και φυσικά, δεν αφήσαμε εκτός και άλλους σημαντικούς προορισμούς της περιοχής: τον Γερολιμένα, το Λιμένι, και τη Βάθεια.
Η Βάθεια, ένας μικρός οικισμός με πολλά εγκαταλελειμμένα πετρόκτιστα κτίσματα, είναι η λεγόμενη πόλη φάντασμα. Βλέπεις σπασμένα τζάμια και πόρτες που κρύβουν από πίσω τους οικιακά αντικείμενα, σαν να εγκαταλείφθηκαν μέσα σε μία νύχτα. Σκουριασμένες καρέκλες, μισοτελειωμένα δωμάτια, σπίτια που έχουν πολλές ιστορίες να αφηγηθούν. Μία επίσκεψη εκεί το χειμώνα θα είχε σίγουρα άλλο χαρακτήρα, πιο απόκοσμο. Η επίσκεψη εκεί αξίζει, και μπορείς εύκολα να το συνδυάσεις με μία βόλτα στον Γερολιμένα. Φρόντισε μόνο να έχεις καπέλο μαζί σου, και φυσικά νερό και κάποιο φαγώσιμο αν χρειαστεί. Η απόσταση από τον Γερολιμένα είναι μικρή, και δεν πρέπει να χάσεις αυτό το μικρό, μα πανέμορφο λιμανάκι, όπου οι βάρκες μοιάζουν να αιωρούνται κυριολεκτικά πάνω από το νερό. Με μία μικρή βοτσαλωτή παραλία, η πρόσβαση στη θάλασσα είναι πολύ εύκολη και τα νερά πεντακάθαρα, με ψάρια να κολυμπούν γύρω σου. Καλό είναι να έχεις προμηθευτεί από πριν παπουτσάκια θαλάσσης και αν δε θέλεις να χρησιμοποιήσεις κάποιες από τις ενοικιαζόμενες ξαπλώστρες, να έχεις δική σου ομπρέλα αφού τα σημεία με σκιά είναι ελάχιστα. Πριν φύγουμε, ήπιαμε και έναν καφέ στο Gerogrosso, μία καφετέρια με πολύ στυλ, άποψη, και ακριβώς δίπλα στη θάλασσα. Τι άλλο να ζητήσεις;
Τελευταία στάση το Λιμένι, ένας κολπίσκος που μου θύμισε έντονα Ιταλία, και μου έκλεψε την καρδιά. Όσες φωτογραφίες και αν δεις, κι αν τραβήξεις εσύ ο ίδιος, η φυσική ομορφιά αυτού του μέρους δε μπορεί να αναπαραχθεί με κανέναν τρόπο. Καφές ακριβώς πάνω από τη θάλασσα στο Τελωνείο να χαζεύεις τα κύματα και τη θαλάσσια χελώνα που ξεμυτά, πεινασμένη μάλλον, μερικές φορές. Φεύγοντας, και οδηγώντας μέσα στον έναν και μοναδικό δρόμο του Λιμενίου, ρίχνεις μερικές κλεφτές ματιές για να απομνημονεύσεις αυτό το μοναδικό μέρος.
Ένα σημείο όπου εμείς επιλέξαμε να μην πάμε, αλλά είναι στα must αν δεν έχεις κάνει ξανά κάτι αντίστοιχο, είναι τα σπήλαια του Διρού, όπου μέσα από μία διαδρομή με βάρκα και με τα πόδια εξερευνάς το σπήλαιο με τους σταλακτίτες και τους σταλαγμίτες, ένα υπέροχο φυσικό φαινόμενο που δεν παύει να σε εντυπωσιάζει όσες φορές και αν το δεις. Κοντά στα σπήλαια έχει και δύο παραλίες για τις οποίες διαβάσαμε καλά σχόλια.
Την τελευταία μας μέρα επιλέξαμε να κινηθούμε εκτός Μάνης και να επισκεφθούμε τη Μονεμβασιά. Οι λίγες ώρες που περάσαμε εκεί δεν ήταν αρκετές για να μοιραστούμε εμπειρίες, όμως η απαράμιλλη ομορφιά της Καστροπολιτείας μας άφησε άφωνους. Εξερευνήσαμε την Κάτω Πόλη με τις παλιές και νεότερες εκκλησίες, χαζέψαμε τα μαγαζάκια, βγάλαμε πολλές φωτογραφίες στα σοκάκια, όπου το καφέ, το μπλε, και το φούξια συνέθεταν τις πιο ιδιαίτερες καρτ ποστάλ, και καθίσαμε για έναν καφέ στο Enetiko. Δεν ανεβήκαμε ψηλά στην Άνω Πόλη καθώς εκείνη τη μέρα είχε πολύ αέρα, μα φανταζόμαστε πως η θέα θα πρέπει να είναι μαγευτική. Η Μονεμβασιά είναι ένα πολύ ξεχωριστό μέρος, για εναλλακτικές διακοπές, ίσως κοντά στο φθινόπωρο, αφού η εμπειρία της διαμονής μέσα στο κάστρο έχει από μόνη της κάτι το μελαγχολικό. Σίγουρα αν περισσεύει χρόνος, μια μίνι εκδρομή εκεί αξίζει.
Το ταξίδι μας στην Αρεόπολη και τη λακωνική Μάνη ήταν ένα από τα πιο όμορφα ταξίδια που έχουμε κάνει στην Ελλάδα. Η ευκολία των μετακινήσεων με το αυτοκίνητο, η ποικιλομορφία σε όλους τους διαφορετικούς προορισμούς που επισκεφθήκαμε, το νόστιμο φαγητό*, η ευγένεια και η φιλοξενία, όλα αυτά μας έκαναν να αγαπήσουμε τη λακωνική Μάνη και να θέλουμε να ταξιδέψουμε ξανά προς την Πελοπόννησο για να ανακαλύψουμε και άλλα υπέροχα μέρη της.
*εκτός από σύγκλινο και τσουχτή, δοκιμάστε και τραβηχτή, την τηγανητή πίτα που θυμίζει πιροσκί
Pin this
