Βγήκαμε πρόσφατα για ένα ποτό με τη Μ. και την Ε. Η μία μαμά, η άλλη θεία. Πάνω στη συζήτηση, με ρωτάει η Μ. “Για πες μας εσύ Άλκηστη κάποιο νέο που να μην έχει σχέση με τα παιδιά;” Κοιταχτήκαμε για λίγο, και βάλαμε τα γέλια. Τι νέα μπορεί να έχουμε άραγε που να μην αφορούν τα παιδιά, όταν ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητας μας είναι τα εν λόγω παιδιά;
Δεν είναι, αναρωτιέμαι, φυσιολογικό να χάνεις ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού σου όταν γίνεσαι γονιός; Ταυτόχρονα όμως, πότε άραγε το βρίσκεις αυτό ξανά; Και μήπως υπάρχει κάτι που πρέπει να κάνεις στο μεταξύ ώστε να μη χαθεί ολοκληρωτικά το αυτόνομο κομμάτι του εγώ σου;
Πριν κάνω παιδιά, είχα πει στον εαυτό μου πως δεν ήθελα να γίνω από εκείνες τις μαμάδες που μιλάνε συνεχώς για τα παιδιά τους. Αυτές που η ζωή τους περιστρέφεται γύρω από τις δραστηριότητες του Γιωργάκη, και τις αϋπνίες του Γιαννάκη, και τις δυσφαγίες της Μαιρούλες. Αυτές που κυκλοφορούν μονίμως με μία φόρμα και τα μαλλιά σε έναν κεφτέ ταβέρνας της κακιάς ώρας. Αυτές που δε θυμούνται πότε ένιωσαν τελευταία φορά να είναι ο εαυτός τους χωρίς ένα μωρό/νήπιο/παιδί να τους τραβάει από τα μπατζάκια.
Θυμάμαι όταν γέννησα τον Π., το πρώτο μας μωρό, και μου έστελναν mail από τη δουλειά ενώ εγώ κοιλοπονούσα, όταν λοιπόν τον κράτησα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου πως είχα σκεφτεί ότι τίποτα άλλο δεν είναι σημαντικό. Και πράγματι, από εκείνη τη μέρα, βυθίστηκα στον ωκεανό της μητρότητας ψάχνοντας απεγνωσμένα μια σανίδα σωτηρίας, πιο μικρή έστω κι από της Rose, για να με κρατήσει στην επιφάνεια. Εκείνες τις δύσκολες μέρες (εβδομάδες) της ζωής μου δεν είχα τίποτα άλλο να συζητήσω, παρόλο που είχε ξεκινήσει ένας πόλεμος, μετά είχαμε φωτιές, πλημμύρες, και πάει λέγοντας. Οτιδήποτε άλλο έξω από την οικογενειακή εστία έμοιαζε μακρινό και αδιάφορο. Και κάπως έτσι, είχα γίνει μία από εκείνες τις μαμάδες.
Η θολούρα άρχισε να φεύγει όταν ο Π. έγινε 9 μηνών (μη με ρωτήσεις γιατί, ίσως γιατί τότε πέρασε ισάριθμο διάστημα με τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και κάπως μπόρεσε το σώμα μου να τα βρει με τον έξω κόσμο) και μετά από λίγο καιρό επέστρεψα στη δουλειά. Ναι, τότε ένιωσα να γίνομαι ξανά εγώ σιγά-σιγά, που άρχισαν να με ενδιαφέρουν και άλλα πράγματα εκτός από το μωρό, ακόμα και εκτός από τη δουλειά, και μπορούσα να συζητήσω για βιβλία, ταινίες, επικαιρότητα, ή έστω για την καινούρια μου μπλούζα που ξέβαψε στην πρώτη πλύση. Πράγματα ασήμαντα σε σχέση με ένα μωρό, σημαντικά όμως για να με φέρουν σε επαφή με ό,τι υπήρχε γύρω μου.
Στη δεύτερη εγκυμοσύνη μου, υποψιασμένη από την πρώτη, και έχοντας πλέον ένα νήπιο που θέλοντας και μη με “ξυπνούσε”, δεν ένιωσα να χάνω τόσο τον εαυτό μου, όσο τον ύπνο, την υπομονή, και τις αντοχές μου. Αυτή τη φορά πάλεψα πιο σκληρά να “επανέλθω”, να βγω, να πάω σε μέρη, να δω ταινίες και θέατρα. Να είμαι σε επαφή με τους γύρω μου, και να μην αποσχιστώ ξανά πλήρως από αυτό το κομμάτι του εαυτού μου που με καθιστά εγώ άνευ παιδιών.
Ακόμα κι έτσι όμως, είναι στιγμές, είναι μέρες, που χάνομαι στη δίνη των ιώσεων, και των αλμάτων, και των δοντιών, και των επισκευών στο σπίτι, και των ρούχων που θέλουν αλλαγή γιατί μεγάλωσαν τα παιδιά και πάει λέγοντας. Και δεν υπάρχει χρόνος για έξω, ούτε για μέσα, για ένα χόμπυ, ή καμιά φορά και για ένα βιβλίο, μια ταινία, ένα καφέ με θέα το βουνό. Πού να τα βρω τα νέα λοιπόν, όταν εγώ η ίδια δεν αλλάζω τίποτα σε μένα; Όταν το επίκεντρο, θέλοντας και μη, είναι τα παιδιά; Και έτσι, προσπαθώ να διαβάζω ειδήσεις, να μαθαίνω νέα, να ενημερώνομαι, γιατί αν δεν έχω δικά μου νέα, ας συζητάω τα νέα του υπόλοιπου κόσμου. Γιατί ο κόσμος εκεί έξω είναι τεράστιος και πολύ πιο ενδιαφέρων από τη δική μας, στενή, πραγματικότητα.
Ίσως αυτά τα χρόνια να είναι τα χρόνια όπου δεν έχουμε “νέα”. Ίσως τα νέα μας να αφορούν μόνο τα παιδιά, γιατί κάπου έξω, σε ένα απροσδιόριστο κοντινό ή μακρινό μέλλον, υπάρχει μια μέρα όπου θα έχουμε χρόνο για “νέα”, για πράγματα αποκλειστικά δικά μας που θα μας κάνουν ξανά “ενδιαφέροντες” και αυτόνομους, “ολοκληρωμένους” ας πούμε και χωρίς αυτό το κομμάτι των παιδιών που σε έχουν ανάγκη.
Προς το παρόν, ας είναι το μόνο νέο μας οι αφέλειες και οι ανταύγιες, και ένα καλό παντελόνι που κάψαμε με το σίδερο. Τι ευτυχία άλλωστε να αναλωνόμαστε στα “μικρά”, όταν υπάρχουν τόσα πολλά μεγάλα που θα μπορούσαν να αλλάξουν τα πάντα. Τι ευτυχία τα νέα μας να έχουν δύο χέρια, δύο πόδια, λίγα δόντια, και να μας φωνάζουν “μαμά”. Σαχλό; Ναι. Αυτονόητο; Σε καμία περίπτωση.
Pin this
