Τι έμαθα το 2024

Παραδοσιακά σε αυτό το blog στο τέλος κάθε χρονιάς κάνω μια μικρή προσωπική ανασκόπηση για τη χρονιά που πέρασε, και παρόλο που το 2024 δεν ήταν από τις πιο δημιουργικές χρονιές μου, αυτή είναι μια συνήθεια, ή μια παράδοση ίσως που δε θέλω να σπάσω φέτος.

Αυτά είναι λοιπόν όσα έμαθα το 2024.

Αυτή η χρονιά ήταν μια χρονιά προκλήσεων. Σωματικών, ψυχολογικών, συναισθηματικών. Ο ερχομός του δεύτερου μωρού μας άλλαξε αναπάντεχα πολλές ισορροπίες, και έπρεπε να ξαναχτίσουμε τον οικογενειακό κλοιό από την αρχή. Πράγματα, συνήθειες, καταστάσεις που είχαν αρχίσει να θεωρούνται δεδομένες έπαψαν να είναι πλέον, και όλα έπρεπε να τα δούμε με νέο τρόπο, με άλλη οπτική, να ξεχάσουμε όσα ξέραμε και να προσπαθήσουμε να βάλουμε αυτά που θέλαμε να κρατήσουμε μέσα σε μια νέα, απρόβλεπτη, κατάσταση.

Αυτό όμως που έμαθα το 2024 είναι αυτό το κλισέ ρητό που λέει πως ομάδα που κερδίζει δεν την πειράζεις. Με άλλα λόγια, αν έχεις βρει ένα σύστημα που δουλεύει, δεν πρέπει να το αλλάξεις, ειδικά όταν μέσα σε αυτό το σύστημα εμπλέκονται μικρά παιδιά τα οποία έχουν μια τάση να φέρνουν μαζί τους το χάος, θέλοντας και μη. Έτσι λοιπόν, ρουτίνες, συνήθειες, και συστήματα που είχαμε εδραιώσει με το πρώτο παιδί αποδείχτηκαν σωτήρια με το δεύτερο, και ενώ θα μπορούσαμε να είχαμε “πνιγεί”, καταφέραμε αν μη τι άλλο να επιπλεύσουμε. Δε θα έλεγα πως είμαστε ακόμα στην ακτή, αλλά τουλάχιστον την βλέπουμε, και αν είναι κάτι σημαντικό σε κάθε κατάσταση που κάπως σε δυσκολεύει είναι να μπορείς να εντοπίσεις τουλάχιστον κάπου, έστω και μακριά, μια σανίδα ελπίδας, γιατί αυτή η ελπίδα, όσο μικρή κι αν είναι, είναι αρκετή για να σε κρατήσει δυνατό.

Φέτος έμαθα επίσης ότι άνθρωποι που φεύγουν μπορεί να έρθουν ξανά στη ζωή σου, και πως δεν έχει νόημα να κυνηγάς κανέναν, γιατί αν είναι η κατάλληλη στιγμή και οι κατάλληλες συνθήκες, όλοι κάπως τελικά θα επιστρέψουν. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως δεχόμαστε το καθετί και τον καθένα. Γιατί στα 35 μου πλέον, βαδίζοντας προς τα 36, έχω μάθει πως ο χρόνος είναι περιορισμένος, όσο άπλετος κι αν μοιάζει κάποιες φορές, και αν δε μπορείς να τον περνάς πάντα με ανθρώπους που σε κάνουν καλύτερο, αν μη τι άλλο ας τον περνάς με εκείνους που σε κάνουν να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου.

Το 2024 έμαθα επίσης πως οι άνθρωποι είναι εξαιρετικά απρόβλεπτοι, και πως δεν ξέρεις ποτέ τι να περιμένεις ούτε καν από εκείνους που θεωρείς τους πιο δικούς σου. Η ψυχή μας είναι μια αληθινή άβυσσος και ίσως αν το αποδεχτούμε αυτό να σταματήσουμε να εκπλησσόμαστε με όσα (μας) συμβαίνουν. Άλλωστε, δεν είμαστε ούτε υπόλογοι μα ούτε και οι υπεύθυνοι για τις πράξεις των άλλων, άρα το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αποδεχόμαστε τις καταστάσεις ως έχουν, και όταν αυτές πάψουν να μας εξυπηρετούν, τότε να απομακρυνόμαστε, διακριτικά, ή και όχι πάντα.

Ακόμα, έμαθα πως η απόσταση είναι μια έννοια υποκειμενική. Μπορεί να είσαι γεωγραφικά κοντά με κάποιον αλλά συναισθηματικά να σας χωρίζουν ήπειροι ολόκληροι, ή να είστε χιλιόμετρα μακριά και να μοιάζει σαν να βρίσκεστε δίπλα. Αυτό που κάνει τη διαφορά σε κάθε σχέση είναι η προσπάθεια που είναι πρόθυμος να καταβάλλει καθένας από εμάς, και έτσι διατηρούνται, ή φθείρονται τελικά ακόμα και οι πιο ισχυροί δεσμοί.

Ένα τελευταίο πράγμα που έμαθα αυτή τη χρονιά που τελειώνει (ή που τελείωσε, ανάλογα πότε με διαβάζεις) είναι πως ο εαυτός μας δε χάνεται ποτέ. Καμιά φορά κρύβεται πίσω από όλες τις προκλήσεις και κάτω από βουνά δυσκολιών, αλλά όταν αυτά περάσουν, ή δημιουργηθεί ένα μικρό έστω άνοιγμα, αυτός κρυφοκοιτάζει πάντα προς τα έξω, και όταν τον αντικρίσουμε θυμόμαστε πως α, ναι, έτσι ήμασταν, έτσι είμαστε κατά βάθος, και έτσι μπορούμε να γίνουμε ξανά. Αν όχι ακριβώς ίδιοι (άλλωστε ποτέ δε διασχίζουμε το ίδιο ποτάμι δυο φορές, κατά Ηράκλειτο), τότε αρκετά κοντά στην πραγματική μας υπόσταση. Και αυτό είναι ανακουφιστικό όταν νιώθεις πως δεν ξέρεις πια ποιος είσαι.

Έχω αρχίσει να πιστεύω πως κάθε χρονιά που περνάει είναι πιο εύκολη από εκείνη που ακολουθεί. Αν όμως έχω μάθει κάτι όλα αυτά τα χρόνια είναι πως το πόσο καλός παίκτης είσαι καθορίζεται από τη δυσκολία της πίστας που έχεις να τερματίσεις. Ίσως αυτό να λέει κάτι για εμάς τους ίδιους πρώτα από όλα, δε νομίζεις;

Καλή Χρονιά!

Pin this