Τι έμαθα το 2025

Νέα ανάρτηση μετά από πόσο καιρό, η καθιερωμένη σούμα της χρονιάς που πέρασε, και το πρώτο μάθημα του 2025, πως η ζωή με δύο παιδιά τρέχει σαν νερό, και το μόνο που μένει είναι ο χρόνος για τα βασικά. Παρόλα αυτά, δε γίνεται να κλείσει η χρονιά δίχως μια σύνοψη, έστω και σύντομη, πιο πολύ σαν ανάμνηση των όσων συνέβησαν, αλλά κυρίως, σαν ένα μάθημα για όσα πρέπει να κρατήσουμε και εκείνα που πρέπει να αφήσουμε πίσω μας καθώς βρισκόμαστε μπροστά σε μία νέα χρονιά.

Τι έμαθα λοιπόν το 2025;

Αν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αυτή τη χρονιά με μία μόνο λέξη, αυτή θα ήταν η ανθεκτικότητα. Το 2025 έμαθα να υπομένω πιο πολλά, να κάνω υπομονή μα και να αντέχω, στις δύσκολες στιγμές, ώρες, και μέρες. Σκλήρυνα περισσότερο, όχι απέναντι στους ανθρώπους ή στον εαυτό μου, αλλά σε εκείνα που με ζορίζουν. Έμαθα να παίρνω μια βαθιά ανάσα και να λέω “πάμε να το κάνουμε και αυτό”, θυμίζοντας μου συνέχεια πως κάπου εκεί έξω υπάρχει αυτή η εκδοχή του εαυτού μου που το έχει περάσει και αυτό, και αυτή ήταν μια κάποια παρηγοριά εν μέσω της όποιας δυσκολίας.

Έμαθα να ελέγχω περισσότερο το άγχος μου και αντί να το αφήνω να με παίρνει από κάτω, να προσπαθώ να το ελέγξω με τον μόνο τρόπο που ξέρω και μπορώ: οργανώνοντας και καταγράφοντας όσα μπορώ, και αφήνοντας στην άκρη όλα όσα δε μπορώ. Κατάλαβα πως δεν έχει νόημα να αγχώνομαι για εκείνα που δεν γνωρίζω, και ταυτόχρονα, προσπάθησα να περιορίσω τη φαντασία μου, η οποία έχει την τάση σε δύσκολες καταστάσεις να κάνει φοβερά ταξίδια σε μέρη άγνωστα και τρομακτικά.

Έμαθα να πιστεύω ακόμα περισσότερο στον εαυτό μου και να μου θυμίζω καθημερινά πως “το´χω”, πως μπορώ, πως θα τα καταφέρω. Έμαθα να μην περιμένω από κανέναν να μου θυμίσει ποια είμαι και τι είμαι ικανή να κάνω, αλλά να αντλώ εκ των έσω την όποια επιβεβαίωση μπορεί να έχω ανάγκη. Έμαθα επίσης να ακούω το ένστικτο μου, να διαχωρίζω καλύτερα τους ανθρώπους, να κάνω στην άκρη όσους δε μπορούν πια να συμμετέχουν στο δικό μου ταξίδι, και να θέτω τις σωστές προτεραιτότητες, που είναι και θα είναι πάντα η δική μου μικρή οικογένεια.

Έμαθα επίσης καλύτερα πώς να είμαι η φωνή της ηρεμίας μέσα στο χάος, πώς να μην ενσωματώνω τη σύγχυση του περιβάλλοντος, αλλά να προσπαθώ να φέρω τη δική μου ησυχία μέσα στη βαβούρα, κι ας μην τα καταφέρνω πάντα. Επίσης έμαθα πως δεν έχει νόημα, ποτέ και πουθενά, να αλλάζεις το ποιος είσαι για να ταιριάξεις καλύτερα κάπου, γιατί το σημαντικό είναι να είμαστε εκεί όπου ταιριάζουμε δίχως προϋποθέσεις.

Επίσης έμαθα πόση αξία έχει το σωστό timing, πως υπάρχει η σωστή ώρα για καθετί στη ζωή μας, και πως τίποτα δεν μένει δύσκολο για πάντα, αρκεί να κάνεις λίγη υπομονή να διασχίσεις το όποιο σκοτεινό τούνελ σε έχει προσωρινά φυλακίσει. Έμαθα ακόμα να μη δίνω το χρόνο μου σε κακά βιβλία, λάθος ανθρώπους, κακογραμμένες σειρές, και αταίριαστα ρούχα. Μεγαλώνοντας όλα γίνονται πιο πολύτιμα. Αυτά που αξίζουν δηλαδή.

Τέλος, έμαθα πως δεν πειράζει να μπουν στην άκρη κάποια πράγματα, έστω για κάμποσο καιρό, αρκεί να μην μπουν όλα στην άκρη και κάπου χάσουμε και τα όρια του εαυτού μας. Τίποτα δε μένει ζόρικο για πάντα, ξαναλέω, και όλα κάποια στιγμή επιστρέφουν πίσω σε εμάς. Λίγο-λίγο ή ξαφνικά, δεν έχει σημασία. Αρκεί να είμαστε εκεί να τα υποδεχτούμε.

Καλή Χρονιά με υγεία, και ό,τι πραγματικά ποθεί ο καθένας, και είναι τελικά σωστό για τον ίδιο!…

Pin this