Το τίμημα της ομορφιάς

Πριν λίγο καιρό, επισκέφθηκα ένα δερματολογικό ιατρείο για μια γρήγορη εξέταση. Όταν μπήκα μέσα στο χώρο υποδοχής, ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα με ένα μπαλκόνι που κοίταζε στα φουγάρα του διπλανού φούρνου, διαπίστωσα με μεγάλη έκπληξη πως όλοι οι καναπέδες ήταν κατειλλημμένοι. Νεαρές κοπέλες, μεγαλύτερες γυναίκες, και ένας άντρας, όλοι χαμένοι στα κινητά τους, περιμένοντας τη σειρά τους.

Κάποια στιγμή εμφανίστηκε η γραμματέας και ρωτούσε τα ονόματα μας (σαν να ήμασταν κάπως στο σχολείο, Παπαδοπούλου, Γ1), και τι είδους θεραπεία θα κάναμε. Οι απαντήσεις με ξάφνιασαν: “υαλουρανικό”, “μεσοθεραπεία”, “botox”. Κοιτάζοντας γύρω μου πιο καλά, διαπίστωσα πως τα πρόσωπα που με περιτριγύριζαν δεν ήταν πρόσωπα φτιαγμένα από τη φύση, αλλά από τις βελόνες και τα νυστέρια, και έτσι άρχισα να σκέφτομαι ποιο είναι πλέον το τίμημα της ομορφιάς, και πόσο έχει αλλάξει η έννοια αυτή, όταν πια δε μιλάμε για χαρίσματα και γοητεία δοσμένα από τη φύση και την τύχη, μα από το έμπειρο χέρι ενός δερματολόγου, μιας πλαστικού που επεμβαίνει στις φυσικές ατέλειες και τις διαμορφώνει σύμφωνα με τα τελευταία πρότυπα ομορφιάς.

Θα βιαστείς βέβαια να πεις πως αυτό το φαινόμενο δεν είναι κάτι καινούριο, κι άλλωστε, πρώτες-πρώτες οι διασημότητες γύρω μας ασπάζονται αυτό τον τρόπο ζωής, και μερικές φορές (γιατί ακόμα δεν υπάρχει πλήρης απενοχοποίηση), μιλάνε γι’αυτό ανοιχτά. “Ναι, έχω κάνει πλαστική. Με κάνει να νιώθω καλά με τον εαυτό μου, γιατί να μου το στερήσω;”. Είτε αυτό λέγεται ενέσιμα, είτε Ozempic, πλέον η παρέμβαση στο σώμα γίνεται σε όλα τα επίπεδα και με κάθε δυνατό τρόπο. Και ενώ η βιομηχανία της μόδας προσπαθεί να μας πείσει πως γίνεται συμπεριληπτική (inclusive), προβάλλοντας το τελευταίο plus-size μοντέλο του σαν κάτι καινοτόμο που θα πρέπει να επιβραβεύσουμε, την ίδια ώρα τα περιοδικά, το instagram, το Hollywood, οπουδήποτε πέφτει το μάτι μας παρουσιάζει μια σύγχρονη εκδοχή της Barbie που όλες προσπαθούν να φτάσουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο.

Βλέπεις συχνά στο δρόμο παρέες από έφηβες και δυσκολεύεσαι να τις ξεχωρίσεις: ίδιο ντύσιμο, ίδιο χτένισμα, ίδιο βάψιμο. Από τη μία μιλάμε για τη διαφορετικότητα, αλλά από την άλλη πασχίζουμε να είμαστε ίδιοι, γιατί άλλωστε, η ζέβρα που ξεχωρίζει είναι η ζέβρα που κινδυνεύει. Αν έχεις το δικό σου στυλ, αν σέβεσαι τη φυσική ομορφιά σου, ακόμα κι αν απέχει από τα πρότυπα, είσαι η εξαίρεση που τραβάει το βλέμμα, και όχι με τον καλό τρόπο που θα ήθελες ίσως. Το να είσαι ο εαυτός σου, ως προσωπικότητα και ως εμφάνιση -κυρίως ως εμφάνιση- απαιτεί μια συνεχόμενη, συνειδητή μάχη κόντρα στο σύνολο, και πρέπει να φτάσεις σε κάποια Χ ηλικία (όπου το Χ είναι διαφορετικό για τον καθένα) για να πεις “απλά δε με νοιάζει (πλέον)”, και να το εννοείς.

Ούσα πλέον μαμά με έναν γιο και με μια κόρη, σκέφτομαι συχνά πώς θα μπορέσω να μιλήσω αργότερα στα παιδιά μου για την ομορφιά. Να τους εξηγήσω πως οι ατέλειες δεν προσδιορίζουν ούτε το ποιοι είμαστε (αν δεν το επιτρέψουμε εμείς) ούτε το πόσο αγαπητοί μπορούμε να γίνουμε. Η αποδοχή ξεκινάει από την εμφάνιση, ναι, όμως δεν είναι ένα βραβείο που το κατακτάς και το έχεις για πάντα. Αντίθετα είναι κάτι ρευστό που πρέπει συνεχώς να διεκδικείς, και το διεκδικείς όχι με τις τέλεια ευθυγραμμισμένες βλεφαρίδες ή με το αρυτίδιαστο μέτωπο, μα με τις πράξεις σου, με αυτά που λες, που κάνεις, που είσαι. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να τους το εξηγήσω αυτό, άλλωστε είναι ένα rite of passage το να αντιληφθείς ποια είναι η πραγματική ομορφιά. Και ξέρω πως ειδικά η κόρη μου θα βιώσει απορρίψεις, θα συγκριθεί με άπταστα πρότυπα, θα νιώσει “λίγη” απέναντι σε όλα εκείνα που δε μπορεί να είναι. Και όσο εκείνη θα στεναχωριέται, τόσο θα βιώνω και εγώ τον πόνο της δίπλα της, κρυφά.

Το καλύτερο που μπορώ να κάνω όμως, το καλύτερο που μπορεί κάθε γονιός να κάνει τελικά είναι να δώσει το παράδειγμα μέσα από τις πράξεις του. Και μία τέτοια πράξη είναι να πηγαίνεις στο δερματολόγο για να δει ένα εξάνθημα, και όχι για ανανέωση του Botox. Το λες και επαναστατική πράξη αυτό, έτσι δεν είναι;

Pin this