Αφότου αποκτήσαμε και το δεύτερο μωρό μας, και γίναμε περήφανοι (και ακόμα πιο κουρασμένοι) γονείς ενός μωρού και ενός νηπίου, η πρώτη ερώτηση που δέχομαι από γνωστούς και φίλους είναι το πώς είναι η ζωή με δύο μικρά παιδιά. Στους φίλους που δεν έχουν παιδιά, η απάντηση μου είναι “αν δεν έχεις παιδί, δε μπορώ να σου εξηγήσω”, και σε εκείνους που έχουν ένα “αν έχεις μόνο ένα, δε μπορείς να καταλάβεις”. Και ναι, ξέρω πως είναι κλισέ η φράση “ένα ίσον κανένα”, αφού κάθε παιδί φέρνει μαζί του μια τεράστια προσωπικότητα και έναν τυφώνα δυσανάλογο του μεγέθους του που κάπως πρέπει να χωρέσει σε 80 τετραγωνικά χωρίς να διαλύσει τα πάντα, και κυρίως την ψυχική σου υγεία. Πολλαπλασίασε το λοιπόν αυτό επί δύο, πρόσθεσε την συσωρρευμένη κόπωση από το πρώτο, και ίσως να αντιληφθείς το μέγεθος της εξίσωσης. Ίσως πάλι όχι.
Πώς είναι λοιπόν η ζωή με ένα μωρό και ένα νήπιο; Εσύ με ρώτησες. Ιδού η απάντηση.
Θα ξεκινήσω λέγοντας πως η λέξη “χάος” είναι πολύ μικρή και ταπεινή για να περιγράψει πλήρως την καθημερινότητα με αυτά τα δύο μικρά πλάσματα. Μεγάλο ρόλο παίζει η ηλικία του πρώτου παιδιού, γιατί αλλιώς είναι ένα νήπιο 15 μηνών και αλλιώς ένα τρίχρονο. Το πρώτο μπορεί να μην είναι τόσο απαιτητικό, αλλά ταυτόχρονα, καταλαβαίνει και επικοινωνεί λιγότερο, ενώ δεν έχει κατακτήσει ακόμα πολλές βασικές δεξιότητες, όπως πχ να περπατάει χωρίς να πέφτει σε κάθε δεύτερο βήμα. Έπειτα, η προσωπικότητα (και ίσως το φύλο;) του πρώτου παιδιού είναι πολύ σημαντική. Αν έχεις ένα νήπιο ήρεμο και τρυφερό, όπως εμείς, θα προσπαθήσει (ασυνείδητα βέβαια) να μην σου κάνει τη ζωή πάρα πολύ δύσκολη με ατέλειωτες ζήλιες και εξουθενωτική προσκόλληση. Αν πάλι όχι, το σύμπαν και εγώ σου ευχόμαστε καλή τύχη και καλή αντάμωση στην άλλη άκρη του τούνελ.
Ας περάσουμε όμως στα βασικά, που θα έλεγα πως βιώνουν όλοι οι γονείς που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Καταρχήν, ξεχνάς οποιαδήποτε έννοια ελεύθερου, προσωπικού, ξεκούραστου χρόνου (εκτός κι αν έχεις in-house babysitter ή παππούδες 24/7 οπότε γιατί ακριβώς διαβάζεις αυτό το κείμενο;). Αν με το πρώτο είχες ψήγματα εδώ και εκεί καθώς το μοιράζατε με τον άλλο γονιό, ή έστω με κάποια εξωτερική βοήθεια, εδώ αυτά τα ψήγματα βάζουν το παλτουδάκι τους και σε αποχαιρετάνε με λευκό μαντίλι. Όταν είναι δύο τα (μικρά) παιδιά, κάθε γονιός αναλαμβάνει από ένα παιδί, κι αν ο ένας έχει και τα δύο, η υπομονή και οι αντοχές διαρκούν ίσα για να κάνει ένα μπάνιο σαν άνθρωπος ο άλλος. Και ίσως ούτε καν αυτό. (θυμάσαι το ήρεμο, τρυφερό, νήπιο μας; Με την έναρξη του παιδικού σταθμού ανέπτυξε μια μικρή προσκόλληση οπότε δεν τολμάω να πάω για μπάνιο χωρίς κλάματα και φωνές “θέλω τη μαμά μου”, και κάπως έτσι καταλήγουμε όλοι στο μικρό μας μπάνιο να λέμε τι ωραία παρέα που είμαστε κι απόψε ενώ σκάμε σαπουνόφουσκες) Προσωπικός χρόνος λοιπόν πριν ξυπνήσουν τα παιδιά (αν έχεις καταφέρει να τα φέρεις στους ίδιους ρυθμούς) ή αφότου κοιμηθούν (αν κοιμούνται φυσιολογικές ώρες και όχι λίγο πριν τα μεσάνυχτα). Εκεί προσπαθείς να χωρέσεις μερικές δουλειές, ίσως δέκα λεπτά γυμναστικής για τα μάτια του κόσμου (μπας και μαζέψει η κοιλιά της δεύτερης εγκυμοσύνης), λίγο βιβλίο ή scrolling απλά για να αδειάσει το κεφάλι σου, και μετά πάμε για ύπνο, ή πάμε να ξεκινήσουμε τη μέρα μας σαν τα χάμστερ στη ρόδα, ξανά και ξανά και ξανά.
Σε αυτό το πλαίσιο φυσικά, ξεχνάς και τις όποιες κοινωνικές συναναστροφές που απαιτούν από κοινού παρουσία σε φυσικό χώρο (και όχι απλά ένα μήνυμα, ένα τηλέφωνο), όπου φυσικό χώρο δεν εννοούμε παιδικές χαρές/πάρκα/παιδότοπους, αλλά μια καφετέρια, ένα μπαρ (τι’ναι αυτό;), ένα εστιατόριο χωρίς να σκουπίζεις μία το ένα και μία το άλλο. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε 1. ότι πρέπει κάποιος να μείνει πίσω με τα παιδιά ή να φύγεις αφότου κοιμηθούν, και 2. ότι θα πρέπει να ντυθείς, να φτιαχτείς, να ετοιμαστείς, και να θυσιάσεις τον λίγο, πολύτιμο, ύπνο σου κάτι που θα πληρώνεις για τις επόμενες δεκαπέντε ημέρες γιατί δεν έχεις την πολυτέλεια να “κοιμηθείς λίγο παραπάνω” το σαββατοκύριακο. Αξίζει; I wouldn’t say so.
Πέρα από αυτά όμως, στην καθημερινότητα όλα είναι επί δύο. Τα πλυσίματα, τα σιδερώματα, τα ταϊσματα και τα μαγειρέματα (μη βάλω αλάτι στο μωρό, αυτό δε μπορώ να το φτιάξω, έχει μέλι, άντε να χρονίσει να τα τρώει όλα), και φυσικά, το ατέλειωτο καθάρισμα μετά το φαγητό. Αυτά τα καημένα τα πλακάκια ήταν κάποτε γκρι αλλά τώρα έχουν ποτίσει τόσο φαγητό που νομίζω πως έχουμε εφεύρει ένα νέο χρώμα. Επίσης, ο ύπνος, άλλο μεγάλο -πονεμένο- κεφάλαιο αυτό. Να προσπαθείς να πείσεις το μεγάλο να μην κάνει φασαρία όσο κοιμάται το μικρό, και το μεσημέρι να κρατάς ήρεμο το μικρό όσο κοιμάται το μεγάλο, αφού για πολλούς μήνες οι ύπνοι τους δε θα ταιριάζουν. Το soundtrack του σπιτιού είναι ένα μόνιμο κλάμα, που γίνεται μια ωραία συγχορδία όταν κλαίει το ένα και μετά αρχίζει να κλαίει και το άλλο για συμπαράσταση (από τη μία θέλεις να γελάσεις, ειδικά όταν ο μεγάλος σε ρωτάει εν μέσω κλαμάτων “γιατί κλαίει η αδερφή μου;”, κι από την άλλη θέλεις να αρχίσεις να κλαις κι εσύ). Για να μην αναφερθώ στις πάνες, που είναι επίσης επί δύο, στα πλυσίματα, στα δόντια, στα χτενίσματα, στα ντυσίματα και πάει λέγοντας. Στ’αλήθεια δεν ξέρεις τι θα πει multitasking αν δεν έχεις ταϊσει μωρό με το μπιμπερό, ενώ με το άλλο χέρι ζωγραφίζεις με το νήπιο τραγουδώντας παράλληλα “του λεωφορείου οι ρόδες“.
Οι πρακτικές δυσκολίες της καθημερινότητας κάνουν τον γρίφο των δύο παιδιών ακόμα πιο δύσκολο. Θέλεις να πας σούπερ μάρκετ; Πώς θα τα κουβαλήσεις και τα δύο, και τα ψώνια; Έχεις έναν γιατρό; Ποιος θα τα κρατήσει; Έχει ένα από τα δύο γιατρό; Ποιος θα κρατήσει το άλλο; Όσο είναι ακόμα μικρά, ακόμα και τα πιο απλά γίνονται εξαιρετικά περίπλοκα και εκεί είναι που χρειάζεσαι ανθρώπους γύρω σου, χέρια, αυτό το χωριό που αναφέρει η φράση “it takes a village to raise a child”.
Βέβαια, για να μην τα λέμε και όλα μαύρα, έχεις και κάποια ατού τη δεύτερη φορά. Δεν έχεις άγχος, ξέρεις τι σου γίνεται, ξέρεις (περίπου;) τι να περιμένεις, έχεις μάθει πως όλα είναι φάσεις και περνάνε (άρα κάνεις υπομονή), και απολαμβάνεις λίγο πιο πολύ αυτή τη φάση της μωρουδίλας, που είναι όλα ζουμερά, μυρωδάτα, χαριτωμένα και ήρεμα. Το ζεις πιο πολύ αφού ξέρεις πως είναι η τελευταία φορά και προσπαθείς να εκτιμήσεις την κάθε στιγμή. Ταυτόχρονα, όταν τα βλέπεις και τα δύο μαζί να παίζουν δίπλα δίπλα, και το μικρό να κοιτάζει με δέος το μεγάλο, και το μεγάλο να δίνει φιλιά στο μικρό, μέσα σου λες πως χαλάλι η κούραση, ο κόπος, το χάος και το ημιδιαλυμένο σπίτι αφού με δύο παιδιά, όσο παράξενο κι αν φαίνεται, όλα είναι κάπως πιο ισορροπημένα. Ίσως εμείς ως γονείς να είμαστε πιο ισορροπημένοι, και να μπορούμε να γίνουμε πιο αυστηροί όταν πρέπει, και απόλυτα δοτικοί εκεί που χρειάζεται.
Λέμε πως το δεύτερο παιδί το κάνουμε για να έχει παρέα το πρώτο, για να μην είναι ποτέ μόνο του στη ζωή του. Κι αυτό έχει μια βάση. Όμως, αυτό που πιστεύω πλέον, ζώντας με ένα μωρό και ένα νήπιο, είναι πως το κάνουμε και για εμάς, γιατί με το πρώτο ανακαλύπτουμε τι σημαίνει πλήρης, απόλυτη, και ανιδιοτελής αγάπη, και θέλουμε να το ζήσουμε λίγο ακόμα, να πάρει παράταση μερικά χρόνια αυτή η ζεστή αγκαλιά, το δόσιμο χωρίς όρους και όρια. Και κάτι ακόμα, τελευταίο. Πιστεύω βαθιά μέσα μου πως η ζωή με ένα μωρό και ένα νήπιο σε κάνει πολύ δυνατό, σου ξεκλειδώνει νέες ικανότητες, σε αναβαθμίζει σε μία πολύ καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου που αλλιώς δε θα είχες γνωρίσει ποτέ. Αν το σκεφτείς, αυτό από μόνο του είναι ίσως ένα επιχείρημα υπερ της γονεϊκότητας, αν φυσικά είσαι διατεθειμένος να αγγίξεις τα όρια του εαυτού σου και να ανακαλύψεις ποιος πραγματικά είσαι, όταν το μέσα σου ξεχειλίζει εξίσου από αγάπη κι από φόβο…
Pin this
