Η ζωή με ένα τετράχρονο είναι ακριβώς σαν μία βόλτα στο λούνα παρκ. Με απρόβλεπτα σκαμπανεβάσματα, αναρίθμητα φαγητά πεσμένα στο πάτωμα, ανεπανάληπτα sugar crashes, ανεξέλεγκτες κρίσεις αδρεναλίνης, και πολύ (πολύ) γέλιο.
Τα τετράχρονα βρίσκονται σε ένα ιδιαίτερο μεταίχμιο ανάμεσα στη μωρουδιακή τους φάση και την επερχόμενη παιδική ηλικία. Με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον και το σώμα να κοιτάζει στο παρελθόν, βιώνουν καθημερινά αντικρουόμενα συναισθήματα, τα οποία είναι συνήθως πολύ μεγαλύτερα από το ένα (και κάτι) μέτρο μπόι τους. Είναι μικροί άνθρωποι, με κάτι το μπεμπέ να παραμένει ακόμα στο πρόσωπο τους, με το σώμα τους να αλλάζει συνεχώς, και εκείνα να ανακαλύπτουν νέα ερεθίσματα, νέες δυνατότητες, και νέες εμμονές.
Η καθημερινότητα με ένα τετράχρονο είναι, θα λέγαμε, αρκετά πιο εύκολη από ό,τι με ένα τρίχρονο, ή -God no- με ένα δίχρονο (θα επανέλθω σε επόμενη ανάρτηση σχετικά). Βέβαια, δεν είναι ακόμα τόσο εύκολη όσο (υποθέτω) με ένα πεντάχρονο, ή με ένα δεκάχρονο. Παρ’όλα αυτά, το τετράχρονο έχει κατακτήσει πολλά milestones: χρησιμοποιεί την τουαλέτα, ντύνεται ή γδύνεται (ως επί το πλείστον) μόνο του, τρώει χωρίς βοήθεια (και ξέρει ακριβώς τι, πού, και πώς θέλει να φάει), και απασχολείται για -λίγη- ώρα μόνο του. Επίσης, έχει μάθει (μάλλον?) να κοιμάται χωρίς βοήθεια, και επιτέλους, μπορείς να του βάλεις να δει λίγο Bluey χωρίς (?) πολλές (??) τύψεις.
Ταυτόχρονα, το τετράχρονο είναι και πολύ ωραία παρέα. Μπορείτε να πάτε παντού μαζί (εντάξει, εκτός από το γυναικολόγο. Ας μείνουν κάποια μυστήρια για αργότερα), να πάρετε το λεωφορείο / τρένο / αεροπλάνο με μία σχετική ευκολία, χωρίς γκρίνια, χωρίς πολύ κούραση, και χωρίς πολλά παράπονα. Και ενώ ξέρει πια αρκετά πράγματα για τον κόσμο γύρω του, διατηρεί αυτό τον παιδικό ενθουσιασμό που το κάνει να τσιρίζει από χαρά αν δει μια πεταλούδα πάνω σε ένα λουλούδι, ή την αφίσα από το τσίρκο όπου πήγατε πριν 3 μήνες κολλημένη σε μια κολώνα.
Έχει προτιμήσεις αλλά όχι τόσες ώστε να σου κάνει τη ζωή σου (πολύ) δύσκολη. Επίσης, έχει αποκτήσει κάποια κοινωνική ζωή, με αποτέλεσμα τα σαββατοκύριακα σου να περιβάλλονται από play dates σε σπίτια, παιδότοπους, και παιδικές χαρές, όπου το τετράχρονο διασκεδάζει και εσύ πρέπει να κάνεις (άβολο) socializing ενώ έχεις απλά την ανάγκη να κοιμηθείς. Από την άλλη, ζεις εμπειρίες που αλλιώς δε θα τις είχες. Το προαναφερθέν τσίρκο, πρωτότυπες θεατρικές παραστάσεις, παιδικά μουσεία, ωραίες παιδικές χαρές που εντυπωσιάζουν ακόμα και το κουρασμένο, ενήλικο, βλέμμα.
Μαζί με το τετράχρονο βιώνεις και εσύ ξανά τη χαρά του να είσαι νήπιο. Να θέλεις να φοράς κάθε μέρα τα καινούρια σου Converse, κι ας έχει -3 βαθμούς έξω. Να μη βγάζεις το μπουρνούζι με τίποτα γιατί έχει πάνω έναν δεινόσαυρο, και περνάς την Ιουρασική περίοδο. Να αλλάζεις καλύτερο φίλο ανάλογα με το ποιος κάθεται δίπλα σου στο θρανίο, και τη μία μέρα να λατρεύεις τις μπανάνες, και την άλλη να αηδιάζεις επειδή είναι λίγο μαύρες.
Το τετράχρονο είναι το κέντρο του σύμπαντος του, και γι’αυτό είναι όλα τεράστια. Το εγώ του, τα θέλω του, τα συναισθήματα του. Όταν έχει εκρήξεις θυμού, οι ατομικές βόμβες δεν πιάνουν μία μπροστά τους. Την ίδια στιγμή, εσύ ως γονιός καλείσαι να πάρεις πολλές βαθιές ανάσες, να κατευνάσεις τον δικό σου σταδιακά αυξανόμενο θυμό, και να είσαι η φωνή της ηρεμίας εν μέσω του συναισθηματικού χάους.
Δε βιώνει όμως μόνο το τετράχρονο αντιφάσεις, αλλά και ο ίδιος ο γονιός. Είναι μια γλυκόπικρη αίσθηση να βλέπεις το μικρό σου πλασματάκι να μεγαλώνει, να αλλάζει, και να μη θυμίζει σε τίποτα εκείνο το γλυκό μωράκι που κάποτε δεν ξεκολλούσε από την αγκαλιά σου. Τώρα δε θέλει αγκαλιές, φιλιά και κανακέματα. Σπάνιες είναι πια οι φορές που σου ζητάει να το κουβαλήσεις, κι αυτό μονάχα αν το πιάσουν οι ζήλειες για το αδερφάκι του που κάθε δεύτερη λέξη λέει “αγκαλιά”. Καμιά φορά μπερδεύεσαι και νομίζεις πως έχει μεγαλώσει πολύ επειδή πλέον μιλάτε κανονικά, ανταλλάσσετε γνώμες και μοιράζεστε απόψεις. Όμως είναι ακόμα ένα πολύ μικρό πλάσμα που έχει ανάγκη την τρυφερότητα, το χάδι, τη φροντίδα. Τον καλό λόγο σου που το κάνει να λάμπει ολόκληρο από χαρά, μα και την επίπληξη σου που το στεναχωρεί αλλά του βάζει και τα όρια που τόσο έχει ανάγκη.
Η ζωή με ένα τετράχρονο είναι σαν μια βόλτα στο λούνα παρκ. Μοναδική, ανεπανάληπτη, γεμάτη αγωνία, γέλιο, και πολύ, μα πολύ πιο σύντομη από ό,τι θα ήθελες…
Pin this
